* ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ – 5; Οἱ δίκες τῆς Μόσχας, τό “ἦθος τῆς Ἀριστερᾶς” καί μερικές ἀναλογίες μέ τόν σημερινό “ΣΥΡΙΖΑ”

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Τοῦ Κωνσταντίνου Θεμελή
Ἠλεκτρ. ταχυδρομεῖο: conthemelis@gmail.com

Μιά ἀπαραίτητη εἰσαγωγή πού συνδέει ὁλα τά προηγούμενα δημοσιεύματα μέ τόν ἲδιο τίτλο

«Δέν μπορεῖς νά προεκτείνεις τήν κυριαρχία τῆς κυβέρνησης στήν καθημερινή ζωή τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων χωρίς νά γίνεις, ταυτόχρονα, κυρίαρχος τῆς ζωῆς καί τῆς σκέψης των.»
Ἡ ἐκτίμηση αὐτή γιά τόν τελικό σκοπό κάθε ὁλοκληρωτικῦ καθεστῶτος δέν ἀνήκει οὒτε στόν Μουσσολίνι, οὒτε στόν Χίτλερ∙ οὒτε στόν Στάλιν, οὒτε στόν Πόλ Πότ∙ οὒτε στόν Μάο Τσε-τουγκ, ἀλλά στήν  ἀ ρ α χ ν ο ε ι δ ή  ἐξοχότητα πού ἂκουγε στό ὂνομα Φράνκλιν Ντέλανο Ροῦσβελτ.
Ἀφἠνω ἒξω τίς θρησκεῖες, πού εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ὁλοκληρωτικές! Τόν ὁλοκληρωτισμό τους τόν μετονομάζουν σέ “οἰκουμενικότητα”! (Βλέπε τό κείμενό μου Τό ἀντιδραστικό τερατούργημα τῆς “Ὀρθοδοξίας”.)

Ὁ Χέρμπερτ Χοῦβερ, 31ος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ἀπό τό 1929 μέχρι τό 1933, θεωροῦσε ὃτι ὁ Ροῦσβελτ ἀνῆκε στό ἲδιο ὁλοκληρωτικό στρατόπεδο μέ τόν Χίτλερ καί τόν Στάλιν. Διαισθανόταν, σημειώνει ὁ «καλύτερος σύγχρονος ἀμερικανός ἱστορικός μας William Appleman Williams» (Gore Vidal) ὃτι στό πρῶτο τρίτο τοῦ 20ου αἰῶνα ὁ  ἱ ό ς  τοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ θά ἐξαπλωνόταν σέ ὁλόκληρον τόν Κόσμο καί ὃτι ὃλοι τους, καί ὁ Χίτλερ μέ τόν δαιμονιακό τρόπο του καί ὁ Στάλιν μέ τή θανατηφόρα γραφειοκρατία του καί ὁ Ροῦσβελτ μέ τίς ἰδέες του περί βελτιοδοξίας ἀνταποκρίνονταν στό κοινό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς.  (William Appleman Williams, Κάποιοι πρόεδροι ἀπό τόν Χοῦβερ στόν Νίξον, 1972)
Καί πιό ἦταν τό Πνεῦμα τῆς Ἐποχῆς (τό Spirit of the Age, τό Zeitgeist); Ἡ τρέλλα τῆς Κυριαρχίας, ὑποστηριγμένη ἀπό τό δεδομένο ὃτι ὁ Δυτικός Πολιτισμός παρεῖχε πλέον τά μέσα πλύσης ἐγκεφάλου καί ἐξόντωσης ἀνθρώπων σέ μιά κλίμακα ἂγνωστη μέχρι τόν 20ο αἰώνα, στήν Ἱστορία.

Σήμερα, ἑξῆντα χρόνια μετά, μποροῦμε νά βεβαιώσουμε ὃτι ὁ Χοῦβερ εἶχε δίκαιο. Τό  J e w («New») Deal τοῦ Ροῦσβελτ –οὐσιαστικά, ἡ συμφωνία του μέ τούς Ἑβραίους τραπεζῖτες–, δέν χρειάστηκε οὒτε Ἂουσβιτς, οὒτε Γκουλάγκ γιά νά διαμορφώσει τόν βασικό ἀνθρωπολογικό τῦπο, τόν  H o m o  C a n a p e d a c u s, πού ἦταν ἀπαραίτητος γιά τήν ἐδραίωση τοῦ Φιλελευθέρου Ὁλοκληρωτισμοῦ,  ἢ ρ κ ε σ ε   τ ό   κ α θ ι σ τ ι κ ό  δ ω μ ά τ ι ο  τοῦ διαμερίσματος τοῦ  π ε ι ρ α μ α τ ο-ζ ώ ο υ  καί ἡ  ἀ π ό λ υ τ η  ἐ ξ ά ρ τ η σ ή  του ἀπό τό δανεισμένο χρῆμα, ἡ ἐξάρτησή του ἀπό τόν Τ ό κ ο, ἡ μόλυνσή του ἀπό τή  σ ύ φ ι λ η  τοῦ κράτους – κ ά θ ε  κράτους.

HOMO CANAPEDACUS
Τό “σύννεφο” γράφει: “Γειά σας. Ἀπο τήν Τράπεζα εἲμαστε… μπορεῖτε νά σηκωθεῖτε ἀπό τόν καναπέ, γιά νά τόν κατασχέσουμε;”

satiric-illustrations-john-holcroft- (15)

Homo canapedacus ἢ φυτό ἐσωτερικοῦ χώρου ἢ “ρόμπα” τῆς Κατανάλωσης ἢ πετρωμένο σκατό

Ἡ Τοκογλυφία εἶναι τό Κακό, ὁ neschek[1]
τό ἑρπετό
neschek, πού τ’ ὂνομά του εἶναι γνωστό, τό μίασμα,
πέρα ἀπό τή φυλή καί ἐνάντια στή φυλή
τό μίασμα
Τόκος   hic mali medium est[2]
Ἐδῶ βρίσκεται ὁ πυρήνας τοῦ κακοῦ, ἡ φλεγόμενη κόλαση χωρίς σταματημό,
‘O καρκίνος πού διαφθείρει ὃλα τά πράγματα, ὁ Fafnir[3] τό σκουλήκι,
ἡ σύφιλη τοῦ Κράτους, ὃλων τῶν Βασιλείων…
……………………………..
Ὁ δηλητηριαστής τῆς πηγῆς,
ὃλων τῶν πηγῶν, ὁ nesheck,
Τό ἐρπετό, τό κακό ἐνάντια στήν ἀνάπτυξη τῆς Φύσης,
ἐνάντια στήν Ὀμορφιά
Τό Καλόν
………………………………………………………………………..

Ἒζρα Πάουντ, Ἀποσπάσματα ἀπό τό Συμπλήρωμα στό Canto C
Μετάφραση καί σημειώσεις: Κωνσταντῖνος Θεμελῆς

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ
[1]
Neschek. Ὀ δαγκωτής. Χαρακτηρισμός τῶν Ἐβραίων γιά κάθε Ἑβραῖο πού δάνειζε ἒντοκα, ἀπό τόν ὓστερο Μεσαίωνα καί μετά.
Χάρη στούς πρώτους Ἑβραίους διδάξαντες, σήμερα ὁ Κόσμος εἶναι γεμᾶτος «δαγκωτές» κάθε φυλῆς, ἒθνους καί ἰδεολογίας. Στό ὑπό ἒκδοση βιβλίο μου Ὃλοι ἀγαποῦν τά τραύματά τους  Ἡ αὐτοβιογραφική ἀφήγηση τοῦ ἐκδότη τῆς «Δωδώνης» Βαγγέλη Λάζου, ὁ ἐκδότης πού καταστράφηκε ἀπό τούς τοκογλύφους –«νόμιμους» (λέγε με Τράπεζα) καί «παράνομους» (ἰδιῶτες)–, λέει ρητῶς ὃτι οἰ περισσότεροι τοκογλύφοι στήν πιάτσα τῶν ἐκδοτῶν εἶναι κομμουνιστές! Ὡραῖο, ἒ;
[2]  Hic mali medium est: Ἐδῶ βρίσκεται ὁ μεσίτης τῶν κακῶν.
[3] Fafnir. Ἡ saga (ἐπική ἱστορία) τοῦ Volsungs τῆς σκανδιναβικῆς μυθολογίας, ἀφηγεῖται ὃτι ὁ Hreithmar ζήτησε ἀπό τόν θεό Odin ἓνα τεράστιο ποσό χρυσαφιοῦ ὡς ἀποζημίωση γιά τόν θάνατο ἑνός ἀπό τούς γιούς του. Ὁ Odin ἒδωσε τό χρυσάφι, μαζί μέ κάποια κατάρα. Ὁ γιός τοῦ Hreimath, ὁ Fafnir, σκοτώνει τόν πατέρα του, παίρνει τόν θησαυρό καί κυριευμένος ἀπό τήν Ἀπληστία (Avaritia) του μεταμορφώνεται σέ δράκο γιά να τόν φυλάξει. Ὁ Regin, ἀδερφός τοῦ Fafnir, ζητάει ἀπό τόν Sigurd (τό σκανδιναβικό ἰσοδύναμο τοῦ Γερμανοῦ μυθικοῦ ἢρωα Siegfried) νά σκοτώσει τόν ἀδερφό του. Μέ τή βοήθεια τοῦ Odin, ὁ Sigurd σκοτώνει τόν Fafnir. Ἒπειτα ὁ Regin μαγειρεύει τήν καρδιά τοῦ δράκου-ἀδερφοῦ του γιά τόν Sigurd, διότι τρώγωντάς την ο Sigurd θ’ ἀποκτήσει τό χάρισμα τῆς Γνώσης. Ἐνῶ ὁ Regin τή μαγειρεύει, ὁ Sigurd προσπαθεῖ νά δοκιμάσει τό φαγητό, καίει τό δάχτυλό του, ἐνστικτωδῶς φέρει τόν ἀντίχειρα στό στόμα κι ἒτσι ἀποκτᾶ τήν ἱκανότητα κατανόησης τῆς γλώσσας τῶν πουλιῶν. Ἀπό αὐτά μαθαίνει ὃτι ὁ Regin προτίθεται νά τόν σκοτώσει….
ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Εἶχε, ἂραγε, ὁ Ροῦσβελτ ἐμπνευστεῖ ἀπό τό μυθιστόρημα Ἐμεῖς τοῦ Ρώσου συγγραφέα Γεβγένι Ζαμιάτιν; Ὁ Ζαμιάτιν ἒγραψε τό μυθιστόρημά του τό 1920, τρία χρόνια μετά τήν Ὀκτωβριανή Ἐπανάσταση, τό διάβασε ὁ ἲδιος –μία καί μοναδική φορά–, σέ περιορισμένον καί ἐπιλεγμένο κύκλο ἀκροατῶν, τό θέμα του διαδόθηκε ἀμέσως καί ἒφερε τόν συγγραφέα σέ εὐθεία ρήξη μέ τό καθεστώς πού ἐδραίωνε ὁ Λένιν – ὁ «μ α θ η τ ε υ ό μ ε ν ο ς  μ ά γ ο ς,  πού ὀρκίζεται στό ὂνομα τῆς «Ἐπιστήμης» καί μόνο, ἀ π ά ν θ ρ ω π ο ς  καί ἀναμφισβήτητα ἀνιδιοτελής καί εἰλικρινής, ἐξαιρετικά διαυγής γιά τούς ἀντιπάλους του καί  τ υ φ λ ό ς  γιά τόν ἐαυτό του,  ἀ ν ο ι κ ο δ ο μ ε ῖ  τόν τσαρικό κρατικό μηχανισμό πού  μ ό λ ι ς  κ α τ έ σ τ ρ ε ψ ε  καί  δ ι α μ α ρ τ ύ ρ ε τ α ι  γι’ αὐτήν τήν ἀνοικοδόμηση, σ υ γ κ ρ ο τ ε ῖ  γ ρ α φ ε ι ο κ ρ α τ ι κ έ ς  ἐπιτροπές γιά νά παλαίψει  ἐ ν α ν τ ί ο ν  τῆς  Γ ρ α φ ε  ι ο κ ρ α τ ί α ς   π ο ύ   ὁ   ἲ δ ι ο ς  τ ρ ο φ ο δ ο τ ε ῖ  καί ἐμφανίζεται, τελικῶς, ἀπό τή μία ὡς ὁ ἀποκλειστικός, σχεδόν, αὐτουργός μιᾶς τεράστιας ἀνατροπῆς καί ἀπό τήν ἂλλη σάν ἒρμαιο τῆς δίνης τῶν γεγονότων.» (Κ. Καστοριάδη, Μαρξισμός-Λενινισμός: Ἡ κονιορτοποίηση.)

Τό μυθιστόρημα τοῦ Ζαμιάτιν ἐκδόθηκε στ’ Ἀγγλικά τό 1924. Ἀναφέρεται στήν κοινωνία τοῦ Μονοκράτους –πού εἶχε ἀρχίσει νά δομεῖ ὁ  «π α τ έ ρ α ς»  τοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ, ὁ Λένιν. «Σ’ αὐτόν ὁφείλεται ἡ δημιουργία τοῦ θεσμοῦ χωρίς τόν ὁποῖο ὁ Ὁλοκληρωτισμός εἶναι ἀδιανόητος: τό  ὁ λ ο κ λ η ρ ω τ ι κ ό  Κ ό μ μ α,  τό  λ ε ν ι ν ι σ τ ι κ ό  κόμμα – ταυτόχρονα: ἰδεολογική  ἐ κ κ λ η σ ί α,  σ τ ρ α τ ό ς  ἀγωνιστῶν,  κ ρ α τ ι κ ό ς  μ η χ α ν ι σ μ ό ς  ἐν σπέρματι καί ὃταν ἀκόμα μετριῶνται στά δάχτυλα,  ἐ ρ γ ο σ τ ά σ ι ο  ὃπου καθένας ἒχει τή θέση του στό πλαίσιο μιᾶς ἂκαμπτης ἱεραρχίας καί ἐνός αὐστηροῦ καταμερισμοῦ τῆς ἐργασίας.» (Κ. Καστοριάδη, ὃπ.π.)
(Τά κεντρικά γραφεῖα τοῦ κονιορτοῦ πού ἀπέμεινε ἀπό τόν λενινιστικό-σταλινικό ὁλοκληρωτισμό στήν Ἑλλάδα, βρίσκονται στόν Περισσό, Ἀθήνα.)

Τά μέλη τοῦ Μονοκράτους δέν ἒχουν ὀνόματα ἢ προσωπική ζωή καί ἀναγνωρίζονται ἀπό τούς κωδικούς τους ἀριθμούς, ὃπως ἀναγνωρίζονται σήμερα ἀπό τὁν θριαμβεύσαντα φιλελεύθερο ὁλοκληρωτισμό τοῦ Jew Deal τοῦ Ροῦσβελτ.

Εἶναι πολύ ἂδικο πού αὐτό το σπουδαῖο μυθιστόρημα, τό πρῶτο τοῦ εἲδους, πού ἐνέπνευσε τόν Ἂλντους Χάξλεϋ γιά νά γράψει τόν Γενναῖο Καινούργιο Κόσμο (1932), τόν George Orwell γιά τό 1984 (1949), τόν Ἀλεξάντρ Ζηνόβιεφ γιά τά Χαίνοντα Ὓψη (1977), ἒμεινε μέχρι σήμερα σχεδόν ἂγνωστο καί ἀτίμητο, ἐνῶ τιμήθηκαν, καί μέ τό παραπάνω, τά μεταγενέστερα. (Στά ἑλληνικά κυκλοφόρησε τό 1978 ἀπό τίς ἐκδόσεις «Πλέθρον», σέ μετάφραση τῆς ἠθοποιοῦ Ἀλίκης Ἀλεξανδράκη.)

Εἶχε ὁ Ροῦσβελτ διαβάσει  τό  βιβλίο Βεεμώθ – Ἡ δομή καί ἡ πρακτική τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, 1933-1944 (πρώτη, συνοπτική ἒκδοση τό 1942, δεύτερη, ἐκτενής, τό 1944) τοῦ ἐξορίστου στίς Η.Π.Α δικηγόρου καί πολιτικοῦ ἐπιστήμονα Franz Neumann;

Δέν γνωρίζω. Δέν ἒχω ἐπισκεφτεῖ τήν προσωπική βιβλιοθήκη του. Γνωρίζω, ὂμως, ὃτι τό βιβλίο τοῦ Νώυμαν δέν ἀνατέμνει μόνο τόν Ἐθνικοσοσιαλισμό τοῦ Χίτλερ, ἀλλά  κ α ί  π ρ ο ε ι δ ο π ο ι ε ῖ  γ ι’  α ὐ τ ά  π ο ύ  ζ ο ῦ μ ε  σ ή μ ε ρ α  σ τ ί ς  ὀ λ ι γ α ρ χ ί ε ς  τ ο ῦ  Φ ι λ ε λ ε υ θ έ ρ ο υ  Ὁ λ ο κ λ η ρ ω τ ι σ μ ο ῦ – τόν «Καισαρισμό», ὃπως τόν ὁνομάζει.

 (Συνεχίζεται)

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...