* Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΤΣΕΧΙΑ

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Τοῦ Κωνσταντίνου Θεμελή
Ἡλεκτρ. ταχυδρ.: conthemelis@gmail.com

Πρίν ἀπό λίγα χρόνια, ἡ κ. Κατερίνα Πορφυρογένη –ἡ ὁποία γεννήθηκε, μεγάλωσε καί σπούδασε στήν Πράγα, ἐνῶ σήμερα διευθύνει τό Πορφυρογένειο Ἲδρυμα στήν κωμόπολη Ἀγριά, τοῦ Βόλου–, ὀργάνωσε μιά ἒκθεση ζωγραφικῆς τοῦ Τσέχου ζωγράφου Josef Lada – πρῶτα στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Δήμου Ἀθηναίων κι ἒπειτα στό Πορφυρογένειο Ἲδρυμα.

Ἒχοντας συνεργαστεῖ δύο φορές μέ τήν κ. Πορφυρογένη –τήν πρώτη φορά ἀγόρασε, γιά λογαριασμό τοῦ Πορφυρογενείου, τήν παράσταση τοῦ Μάνου Ἀβαράκη Εἰκόνες μουσικῆς σέ ἠχοχρωμάτων τόπους (στήν ὁποία συμμετέχω), τή δεύτερη φορά ἀγόρασε μία ἀπό τίς δικές μου περιοδεύουσες παραστάσεις, τόν Ἐρωτόκριτο, τῆς ὑποσχέθηκα ὃτι θά γράψω ἓνα κείμενο γιά τήν ἒκθεση ἒργων τοῦ Josef Lada, «στό πρῶτο μέρος τοῦ ὁποίου θά γράψω γιά ὃλους τούς ἀγαπημένους μου Τσέχους καλλιτέχνες» – αὐτόν τόν ὃρο ἒθεσα. Τό κείμενο αὐτό βρίσκεται ἐδῶ.

Πρίν ἀπό δύο μέρες, τό Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015, στή «Στοά τοῦ Βιβλίου», πραγματώθηκε ὁ Δεύτερος Λογοτεχνικός Περίπατος πού ὀργάνωσε τό δίκτυο EUNIC, ἡ Ἓνωση Μορφωτικῶν Ἱνστιτούτων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἒνωσης. Ἐννέα πρεσβεῖες εὐρωπαϊκῶν χωρῶν στήν Ἀθήνα –τῆς Αὐστρίας, τῆς Βρετανίας, τῆς Γαλλίας, τῆς Γερμανίας, τῆς Ἰσπανίας, τῆς Κύπρου, τῆς Νορβηγίας, τῆς Ρουμανίας καί τῆς Τσεχίας–, παρουσίασαν σύγχρονους λογοτέχνες τῶν χωρῶν των. (Στήν ἒγχρωμη κάτοψη τῆς «Στοάς τοῦ Βιβλίου», πού ἀκολουθεῖ, μπορεῖτε νά δεῖτε τή διάταξη τῶν χώρων τῶν ἐκδηλώσεων, μέ ὁδηγό τίς σημαῖες τῶν χωρῶν πού συμμετεῖχαν.)

Εἶχα τήν τιμή νά παρουσιάσω μιά συγγραφέα τῆς σύγχρονης τσεχικῆς λογοτεχνίας, τήν κ. Markéta Mališová, ἡ ὁποία ἦρθε ἀπό τήν Πράγα γι’ αὐτόν τό σκοπό, καί νά διαβάσω ἀποσπάσματα ἀφ’ ἑνός ἀπό τό διήγημα Ἡ μεταμόρφωση τοῦ Φράνς Κάφκα, ἀφ’ ἑτέρου ἀπό τό διήγημα Ὁ πίνακας, πού περιλαμβάνεται στή συλλογή διηγημάτων Μή σταματᾶς ἀγάπη (2012), τῆς συγγραφέως.

Μέχρι νά ἑτοιμαστεῖ τό ἐκτενές κείμενο τῆς ἐκδήλωσης, τήν ὁποία φέραμε σέ πέρας ἡ μορφωτική ἀκόλουθος τῆς Πρεσβείας τῆς Τσεχίας στήν Ἀθήνα κ. Beata Lejtnarová, ἡ συγγραφέας κι ἐγώ, δημοσιεύω ἐδῶ τό παραπάνω κείμενο μέ  καινούργιον τίτλο –Ἠ δική μου Τσεχία–, γιά τούς ἀγαπημένους μου Τσέχους καλλιτέχνες πού γνώρισα στό πέρασμα τόσων χρόνων. Ὁ τίτλος εἶναι ἀπολύτως ἀκριβής: ἡ πιό σημαντική πατρίδα δέν εἶναι ἐκείνη πού ἀποτελεῖται ἀπό τή γῆ πού τήν ὁρίζει, στήν ὁποία κάποιος ἐνδέχεται νά ζεῖ καί νά αἰσθάνεται ξένος ἢ ἐξόριστος καί γιά τήν ὁποία χύνονται ποτάμια αἳματος «πρός ὑπεράσπισίν» της· ἡ πιό σημαντική πατρίδα εἶναι ἡ ψυχική, πού δέν ἒχει γῆ πού νά τήν ὁρίζει!

δική μου Τσεχία δέν ἀποτελεῖται ἀπό τσέχικο ἒδαφος, ἀλλά ἀπό τό «ἒδαφος» πού δημιουργεῖ στήν ψυχή μου τό ἀγαπημένο ἒργο Τσέχων καλλιτεχνῶν.
ψυχική πραγματικότητα εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή πραγματικότητα – ἒτσι δέν εἶναι;
Ἡ δική μου Τσεχία εἶναι στοιχεῖο τῆς καλλιτεχνικῆς καί τῆς πολιτισμικῆς μου ταυτότητας.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΤΣΕΧΙΑ

Κάθε φορά πού θέλω νά ξαναζήσω τή μορφή πού παίρνουν οἱ ἀπότομες ἀλλαγές τῆς ψυχικῆς μου διάθεσης ἀκούω τίς ἓξι Ντούμκι (думки, dúmky) τοῦ Ἂντονιιν Ντβό(ρ)ζιαακ (Antonín Dvořák. Ὃλες οἱ λέξεις τῆς τσεχικῆς γλῶσσας τονίζονται στήν ἀρχική συλλαβή τους –1. Τό γράμμα ř ἀντιστοιχεῖ στόν πιό δύσκολο φθόγγο της – ἀρχίζει μέ βαθύ λαρυγγικό «ρ» καί συνεχίζει μέ ὑγρό «ζ» – εἶναι ἀδύνατον νά ἀποδοθεῖ μέ γράμματα τῆς ἑλληνικῆς γλῶσσας –2. Τά φωνήεντα πού τονίζονται σημαίνουν παράταση τῆς διάρκειας τοῦ φθόγγου – ὃπως στά Ἀρχαία Ἐλληνικά τό «ω» μέγα σέ σχέση μέ  τό «ο» μικρόν – 3).

Ἡ λέξη «ντούμκα» εἶναι οὐκρανική καί σημαίνει «σκέψη». Σημαίνει, ἐπίσης, τήν ὁμώνυμη λαϊκή μουσική σύνθεση τῆς Οὐκρανίας, πού ἒχει ἐπικο-λυρικό περιεχόμενο. Ἒγινε εὐρύτερα γνωστή ἀπό τίς διαλέξεις τοῦ Οὐκρανοῦ συνθέτη Μύκολα Λύσενκο στό Κίεβο καί στήν Ἁγία Πετρούπολη, στά 1873-74 καί ἀπό τήν ἐθνολογική μελέτη πού δημοσίευσε.

Πολλοί κορυφαίοι Σλάβοι συνθέτες –ὁ Ρῶσος Πιότρ Ἲλιτς Τσαϊκόφσκι, ὁ Πολωνός Φρεντερίκ Σοπέν, ὁ Ρῶσος Ἀλεξάντερ Μποροντίν, ὁ Τσέχος Μπόχουσλαβ Μάρτινουου (Bohuslav Martinů)…– συνέθεσαν «ντούμκι», ἀλλά ἐκεῖνος πού τήν ἀνέδειξε σέ μείζονα μορφή τῆς κλασσικῆς μουσικῆς, ἀλλάζοντας, ταυτοχρόνως, τό περιεχόμενο καί τή σημασία της ἦταν ὁ μεγάλος Τσέχος συνθέτης Ἂντονιιν Ντβό(ρ)ζιαακ.
Σήμερα σημαίνει τή σύνθεση πού δίνει μορφή στίς γρήγορες ἐναλλαγές  μελαγχολίας καί ἐκρήξεων ζωτικότητας.

( Ἀκοῦστε τό ὑπέροχο Beaux Arts Trio νά ἑρμηνεύει τή Dumka ἀρ. 1 τοῦ Dvořák. )

Κάθε φορά πού οἱ σκέψεις μου συγχέονται, γιορτάζω αὐτήν τή σύγχιση ξανακούγοντας τή Σονάτα γιά βιολί τοῦ Λέος (τό τελικό «σίγμα» εἶναι παχύ) Γιάναατσιεκ (Leoš Janáček).

( Ἀκοῦστε τόν ἐξαιρετικό James Ehnes νά ἑρμηνεύει μοναδικά τό πρῶτο μέρος τῆς σονάτας γιά βιολί στήν ὁποία ἀναφέρομαι. )

Ὃταν βασανίζομαι σχετικά μέ τήν πιθανή κοινωνική ἀποτελεσματικότητα τῆς τέχνης τοῦ Θεάτρου, ζηλεύω τά ἀποτελέσματα πού πέτυχε ὁ Τσέχος δραματουργός Πάβελ Κόχουτ μέ τό θεατρικό του κείμενο Ὁ Ἀντιπρόσωπος, γραμμένο γιά τόν «βίο καί τήν πολιτεία» τοῦ Πάπα Πίου τοῦ XII. Εἶχαν γραφεῖ πολλά κείμενα γιά τόν Καθολικισμό καί τούς Ναζί, μερικά ἀπό αὐτά μέ ἀπόψεις παρόμοιες μ’ ἐκεῖνες τοῦ Κόχουτ, ἀλλά Ὁ Ἀντιπρόσωπος διέφερε ριζικά: «Ὃλα θά εἶχαν λιγώτερη σημασία ἐάν Ὁ Ἀντιπρόσωπος δέν ἦταν θεατρικό κείμενο», εἶχε πεῖ τότε τό Βατικανό.

λειτουργία γιά ἓνα πεδίο μάχης, χορευτική παράσταση τοῦ Nederlands Dance Teater ( Ὀλλανδικό Χορο-θέατρο ), σέ μουσική τοῦ Τσέχου συνθέτη Μπόχουσλαβ Μάρτινου καί χορογραφία τοῦ Τσέχου χορογράφου Γί(ρ)ζιι Κύλιααν (Jiří Kylián) εἶναι μιά χορευτική παράσταση πού δέν θά λησμονήσω ποτέ.

Ὃταν ὀργίζομαι ἀπό τήν ψευδή ἀποστασιοποίηση τῶν κυνικῶν και ἐκείνων πού καταφεύγουν στίς «μικρές ἀπολαύσεις τῆς καθημερινῆς ζωῆς» –«ταβερνάκι καί κρασάκι», «ἡ φτώχεια θέλει καλοπέραση» κ.λ.π.–, νομίζοντας ὃτι ὑπονομεύουν, μέ αὐτήν τήν πολιτική συμπεριφορά, τό πολιτικό σύστημα, ξαναδιαβάζω τό παράδειγμα τοῦ μανάβη στό πολιτικό δοκίμιο τοῦ Βάτσλαβ Χάβελ Ἡ Ἐξουσία τῶν ἐξουσιαζομένωνΟἱ πολῖτες ἐνάντια στό Κράτος στήν κεντρο-ανατολική Εὐρώπη, στό ὁποῖο ἀναλύει διαυγέστατα τόν ἰδεολογικο μηχανισμό τῶν κρατῶν-δορυφόρων τοῦ σταλινικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, μηχανισμό πού ὁ μανάβης ἀναπαράγει μέ τήν πολιτική συμπεριφορά του, ἐνῶ νομίζει ὃτι τόν ὑπονομεύει!

The Power of the powerless

Ὁ μανάβης ἀδιαφορεῖ πλήρως γιά τήν ἐπίσημη ἰδεολογία, ἀλλά   ἀ κ ο λ ο υ θ ε ῖ   μ η χ α ν ι κ ά  τίς τελετές τοῦ σταλινικοῦ Μονοκράτους: στίς κρατικές γιορτές στολίζει τά παράθυρα τοῦ μανάβικου μέ ἐπίσημα συνθήματα· σ υ μ μ ε τ έ χ ε ι  ἀπαθῶς σέ μαζικές συγκεντρώσεις… Παραπονιέται (κρυφά) γιά τή διαφθορά καί τήν ἀναποτελεσματικότητα αὐτῶν «πού εἶναι στήν Ἐξουσία», καί χρησιμοποιεῖ φασίζουσες λαϊκές παροιμίες –«Ἡ Ἐξουσία πάντα διαφθείρει!», γιά νά δικαιολογήσει τή στάση του στόν ἐαυτό του. Ἐάν κάποιος προσπαθήσει νά τόν στρατεύσει σέ μιάν ἀντικαθεστωτική δράση, θά ἀντιδράσει μέ ἀγανάκτηση: «Ποιός εἶσ’ ἐσὐ πού θά μέ μπλέξεις σέ πράγματα πού σίγουρα (sic!) καταστρέφουν τό μέλλον τῶν παιδιῶν μου; Εἶναι δικό μου καθῆκον ν’ ἀλλάξω τόν Κόσμο;»
Ναί, μανάβη, εἶναι καί δικό σου καθῆκον! Ἡ ὑποτιθέμενη ἀπόστασή σου ἀπό τήν κυρίαρχη ἰδεολογία, ἡ εἰρωνεία, ὁ ὑποθετικός κυνισμός σου καί ἡ καταφυγή σου στήν ἀπολίτικη φωλιά τῶν «μικρῶν ἀπολαύσεων τῆς καθημερινῆς ζωῆς» συνιστοῦν τόν καλύτερο τρόπο ἀναπαραγωγῆς της! Οἱ κρατοῦντες  δ έ ν  θ έ λ ο υ ν  ν ά  π ι σ τ ε ύ ε ι ς  στήν ἰδεολογία τους· ἀρκεῖ νά ἀναπαράγεις, ἒστω καί κοροϊδεύοντας, τίς ἐξωτερικές ἐκδηλώσεις της. «Νά πηγαίνεις κάθε Κυριακή στήν Ἐκκλησία – κι ἂς μήν πιστεύεις!» λένε οἱ “καλοί” “ὀρθόδοξοι” χριστιανοί – πονηροί καί βαλτοί!

Ἑάν τύχει καί βρεθῶ μέσα στόν λαβύρινθο κάποιου σοῦπερ μάρκετ κουλτούρας πού ὁνομάζεται «φεστιβάλ», ἒχω ὡς μῖτο, γιά νά μή χαθῶ, τήν καλλιτεχνική θέση τοῦ κυνηγημένου ἀπό τό σταλινικό καθεστώς τῆς τοτινῆς Τσεχοσλοβακίας σκηνοθέτη τοῦ Divaldo Za Branu

Ὂτομαρ Κρέϊτσια (Otomar Krejča): «Ὁ ἠθοποιός δέν εἶναι πίθηκος∙ καί τό Θέατρο δέν εἶναι ἂσυλο ματαιοδοξίας.»
Πόσες παραστάσεις δέν μοῦ τό θυμίζουν συχνά-πυκνά: κανονικό ἂσυλο. Ὃπως στό θεατρικό κείμενο τοῦ Γκύντερ Γκράς Οἱ πληβεῖοι προβάρουν τήν Ἐπανάσταση. Μέσα στό ἂσυλο πού ὀνομάζεται Θέατρο (θεατρικό κτήριο καί θεατρική τέχνη), ἠθοποιοί, σκηνοθέτης καί λοιποί συνεργτες προβάρουν τήν «Ἐπανάσταση», τήν ὣρα πού ἡ πραγματική ἐπανάσταση διαδραματίζεται στούς δρόμους ἒξω ἀπό τό θέατρό τους,

Ὃταν θέλω νά βρεθῶ σέ ἂλλους χώρους ἑνῶ διαβάζω στό γραφεῖο μου, ξεφυλλίζω λευκώματα μέ σκηνογραφίες τοῦ μεγάλου Τσέχου σκηνογράφου Γιόζεφ Σβόμποντα (Josef Svoboda).

Ὂταν χρειάζομαι ἐποπτικές ματιές γιά σύγχρονες ἐκδοχές τοῦ Κόσμου, ἐμπιστεύομαι τόν Μίλαν Κούντερα καί βυθίζομαι, ἀφ’ ἑνός στό ἒργο τοῦ Φράνς Κάφκα, ἀφ’ ἐτέρου στόν Καλό στρατιώτη Σβέϊκ τοῦ Γιάροσλαβ Χάσεκ. «Ἐμεῖς πού γνωρίσαμε τήν ὁλοκληρωτική ἐκδοχή τοῦ Κόσμου, τήν κομμουνιστική, ξέρουμε ὃτι αὐτές οἱ δύο συμπεριφορές, φαινομενικά τεχνητές, λογοτεχνικές, ὑπερβολικές, εἶναι ὑπέρ τό δέον πραγματικές∙ ἒχουμε ζήσει στόν χῶρο πού ὁρίζεται ἀφ’ ἑνός ἀπό τή δυνατότητα τοῦ Κ. καί ἀφ’ ἑτέρου ἀπό τή δυνατότητα τοῦ Σβέϊκ – πρᾶγμα πού σημαίνει ὃτι ἒχουμε ζήσει στόν χῶρο τοῦ ὁποίου ὁ ἓνας πόλος εἶναι ἡ ταύτιση μέ τήν Ἐξουσία πού φτάνει μέχρι τήν ἀλληλεγγύη τοῦ θύματος μέ τόν δήμιό του καί ὁ ἂλλος ἡ μή ἀποδοχή τῆς Ἐξουσίας, μέσω τῆς ἂρνησης νά πάρουμε ὁ,τιδήποτε στά σοβαρά».

Φυλάω τά δάκρυά μου γιά τήν αὐτοθυσία –τόν αὐτοπυρπολισμό–, τῶν φοιτητῶν Jan Palach, Jan Zajíc, Evžen Plocek (19 Ἰανουaρίου, 25 Φεβρουαρίου καί 9 Ἀπριλίου, ἀντιστοίχως) ὂχι τόσο ἐναντίον τῆς εἰσβολῆς τῶν σοβιετικῶν  στίς 21 Αὐγούστου 1968, ὃσο ἐναντίον τῆς πολιτικῆς συμπεριφορᾶς τῶν συμπτριωτῶν των, ἐναντίον τῆς διαθεσιμότητας τῶν Τσέχων νά συμβιβαστοῦν μέ τούς Ρὠσους εἰσβολεῖς, ἐναντίον τοῦ δωσιλογισμοῦ των!

    

Ὃπως ἀκριβῶς ἒπραξε ἡ πλειοψηφία τῶν ψήφο φερόντων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας: παρά τό 62% τοῦ «ΟΧΙ» στὀ δημοψήφισμα, χθές (20/9/2015) ψήφισε μέ τρόπο πού δείχνει ὃτι εἶναι διατεθιμένη νά συμβιβαστεῖ μέ τόν ὁλοκληρωτισμό τῶν τοκογλύφων! Δείχνει ὃτι προτιμάει τήν ἀσφάλεια-ἠσυχία τοῦ Δούλου ἀπό τήν  ἀ ν α σ φ α λ ή   κ α τ ά σ τ α σ η   τ ῆ ς   ἀ ξ ι ο π ρ έ π ε ι α ς   τ ο ῦ   ἐ λ ε υ θ έ ρ ο υ   ἀ ν θ ρ ώ π ο υ.
Αὐτή ἡ συμπεριφορά μόνο ὡς ἀποτέλεσμα διπολικῆς διαταραχῆς (μανιοκατάθλιψης) ἐρμηνεύεται!
Βεβαἰως καί δέν πρόκειται νά θυσιάσω τή ζωή μου γι’ αὐτήν!

«Δηλαδή τί θά εἶχει συμβεῖ ἐάν οἱ δυνάμεις τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας δέν εἶχαν ἐπέμβει τόν Αὒγουστο τοῦ 1968; Εἲτε ἡ τσεχική κομμουνιστική ἠγεσία θά εἶχε ἀναγκαστεῖ νά ἐπιβάλλει πειθαρχία καί ἡ Τσεχοσλοβακία θά εἶχε παραμείνει ἓνα (πράγματι πιό φιλελεύθερο) κομμουνιστικό καθεστώς, εἲτε θά εἶχε μεταβληθεῖ σέ μιά κανονική δυτική καπιταλιστική κοινωνία (ἲσως μέ μιά ἐντονώτερη σκανδιναβική σοσιαλδημοκρατική ἀπόχρωση)», βεβαιώνει ὁ Σλάβοϊ Ζίζεκ καί σημειώνει ὃτι ἦταν «σαφές στόν Χάβελ ὃτι ἡ σοβιετική εἰσβολή διέσωσε, κατά κάποιον τρόπο, τόν μῦθο τῆς Ἂνοιξης τῆς Πράγας τοῦ 1968, δηλαδή τήν οὐτοπική ἀντίληψη ὃτι ἐάν οἱ Τσέχοι εἶχαν ἀφεθεῖ ἢσυχοι, θά εἶχε, ὂντως, ἐπέλθει ὁ ‘σοσιαλισμός μέ ἀνθρώπινο πρόσωπο’».(Σλάβοϊ Ζίζεκ, Μίλησε κανείς γιά Ὀλοκληρωτισμό;)
Μανάβη, συνέχισε τή ζωή σου!

Ὃπως συμβαίνει σέ μιάν ἀπό τίς ἱστορίες τῆς σπονδυλωτῆς ταινίας Ὂνειρα, τοῦ Ἀκίρα Κουροσάβα, στήν ὁποία ἡ κάμερα πλησιάζει ἓναν πίνακα τοῦ Βάν Γκόγκ, ὁ πίνακας «ζωντανεύει» καί ὁ ζωγράφος πλανιέται μέσα στήν πραγματικότητά του, ἒτσι συνέβη καί σ’ ἐμένα ὃταν κοίταξα για πρώτη φορά τούς πίνακες τοῦ Τσέχου ζωγράφου Josef Lada: ξαναγύρισα στήν πραγματικότητα τῶν παιδικῶν μου χρόνων – στό χιόνι τοῦ χωριοῦ καί τά παιχνίδια μαζί του, στά πράσινα λιβάδια, στά ρυάκια καί στά ξωτικά τῶν παραμυθιῶν πού ἂκουγα ἀπό τόν ζωντανό παραμυθά τῆς οἰκογένειάς μου, τή γιαγιά Εὐφροσύνη. Ὑπῆρξα πολύ τυχερό παιδί.

Ἐπίμετρο

Γιά τή Markéta Mališová, πού σπούδασε Γεω-χημεία, ἀλλά ἐργάστηκε πρῶτα ὡς διευθύντρια παραγωγῆς ντοκυμανταίρ καί ταινιῶν μικροῦ μήκους, ἒπειτα ὡς σκηνοθέτρια τέτοιων ταινιῶν, σήμερα εἶναι διευθύντρια τοῦ Κέντρου Φρανς Κάφκα τῆς Πράγας, πού ἐπιμελήθηκε δεκατρία μυθιστορήματα τοῦ διακεκριμένου Τσέχου συγγραφέα Arnošt Lustig καί συνέγραψε μαζί του τρία από αὐτά,

Arnošt Lustig, Markéta Mališová

κόρη συγγραφέα ἡ ίδια, πού ἂρχισε νά γράφει μέ τήν ἀνησυχία ἐἀν θά εἶναι ἐξ ἲσου καλή μέ τόν πατέρα της, πού τό 2012 κυκλοφόρησε ἡ πρώτη συλλογή διηγημάτων της

Nepřestávej, miláčku

Μή σταματᾶς, ἀγάπη 

καί τό 2013 τό μυθιστόρημα Οἰ ζωές τῆς Ἒβα Ἐρβέν, σέ συνεργασία μέ τήν ἠρωίδα τοῦ μυθιστορήματος Eva Erbenová,

συγγραφέα πού εἶχα τήν τιμή νά παρουσιάσω στόν προχθεσινό λογοτεχνικό περίπατο, θά ἐπανέλθω σύντομα.

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...