* ΑΠΟΠΛΗΘΥΣΜΩΣΗ, ΟΧΙ “ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ” !

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Τοῦ Κωνσταντίνου Θεμελῆ
e-mail: conthemelis@gmail.com

Κάθε λογῆς ἒμβιο ὂν διαθέτει κάποιον ἐγγενή τρόπο συνεννὀησης μέ τά μέλη τῆς λογῆς του –συριστικό (μέ συριγμούς), κραυγαλέο (μέ κραυγές), νευματικό (μέ νεύματα) κ. λ. π.–, κάποια “γλῶσσα” ἡ ὁποία, βεβαίως, δέν εἶναι ἡ ἒναρθρη ἐπινόηση τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁμιλεῖν-σκέπτεσθαι, ἡ Γλῶσσα, ὁ Λόγος.

Ἀνάλογους ἐγγενεῖς τρόπους διέθετε καί τό ἀνθρώπινο ὂν: μέσα στίς σπηλιές ἢ πάνω στά δέντρα, ὁ πρωτόγονος χρησιμοποιοῦσε κραυγές καί ἰαχές γιά νά συνεννοηθεῖ,

Ἀκόμη καί σήμερα αὐτή ἡ πρωταρχική κατάσταση του ἀνθρώπου εἶναι παροῦσα στό νήπιο (ἂ-λαλο, σημαίνει ἡ λέξη). Τό νήπιο κλαίει μέ τρόπους πού σημαίνουν “πεινάω”, “νυστάζω”, “πονάω”… καί συνεννοεῖται ἒτσι μ’ ἐκείνη πού χρησιμοποιεῖ ἢδη τή γλῶσσα, τή μητέρα του, ἀπό τήν ὁποία καί θά τή μάθει ἀργότερα, Κλαίγοντας, βρίσκεται ἐκτός γλώσσας, ἀλλά ἐντὀς νοήματος.

Ἡ ἀπεικόνιση τῶν πραγμάτων ἀπό τά παιδιά, τά δέντρα, τά σπίτια, τά κεφάλια πού ζωγραφίζουν, ἐκφράζουν, ἐπίσης, τήν πρωτογενή εἰκονική ἐκφραστικότητα τοῦ ἀνθρώπου πρίν ἀπό τή φωνητική γραφή καί ἀποδείχνει ὃτι ἡ ὁμιλία καί ἡ γραφή δέν εἶναι ἒμφυτα στόν ἂνθρωπο, εἶναι ἀνθρώπινες δημιουργίες. Ὁ ἂνθρωπος δημιούργησε, ἐπινόησε τή γλῶσσα, ἐπινόησε τή γραφή, γι’ αὐτό καί μαθαίνει νά μιλεῖ, μαθαίνει να γράφει. Παρεμπιπτόντως: Ὃσοι ζωγρἀφοι καί λοιποί ὁμιλητές τοῦ ἀνερμάτιστου ἐντυπωσιασμοῦ πού ὑποστηρίζουν ὃτι θά ἢθελαν νά μάθουν νά ζωγραφίζουν σάν παιδιά, καταλαβαίνουν τί λένε;

Ἐπίσης, ἡ ὁμιλία καί ἡ γραφή δέν εἶναι συνομίληκες δημιουργίες. Ἀκόμη καί ὃταν ὁ ἂνθρωπος ἀξιώθηκε νά μιλάει ἒναρθρα καί ἒλλογα, ἡ γραφή, στή σημερινή, “φωνητική” μορφή της ἒμενε ἂγνωστη.

“Ἡ ‘φωνητική’ παράσταση ἑνός ὀνόματος, τά γράμματα πού ἀπεικονίζουν φθόγγους καί σχηματίζουν ὀνόματα πού ἐννοοῦν πράγματα, τό ὂνομα ἂ-λ-ο-γ-ο πού ἐννοεῖ τό ὑπέροχο τετράποδο, ἀποτελεῖ τό μεγαλύτερο παρά φύσιν (ἐνάντια στή Φύση) σκάνδαλο στήν ἱστορία τῆς Ἀνθρωπότητας” (Κωστῆ Παπαγιώργη, Λάδια, Ξύδια, Καστανιώτης)  καί “ἡ ἰδέα τοῦ φθόγγου τή σπουδαιότερη ἰδέα πού συνέλαβε, μέχρι σήμερα, ὁ ἂνθρωπος” (Κ.Σιαμάκη, Τό ἀλφάβητο). Αὐτή ἡ ἰδέα τοῦ ἒδωσε τά “φτερά” γιά νά πηδήσει ἀπό τήν “παραστατική” ἢ “εἰκονική” ἐποχή, στή “φωνητική” ἐποχή.

Στήν ἀρχαϊκή τους ἐποχή, τά ὀνόματα (οἱ λέξεις, λέμε σήμερα, ἐνῶ στήν ἀρχαία ἑλλληνική λέξις σήμαινε, πρωτίστως, ὓφος, τρόπος τοῦ λέγειν· π.χ. ἡ ἒκφραση “ἡ ἐνθάδε λέξις” σημαίνει “τό ὓφος πού χρησιμοποιεῖται ἐδῶ”) καί τά πράγματα στά ὁποῖα ἀναφέρονταν θεωροῦνταν ταυτόσημα. “Εἲ τι λαλεῖς, τοῦτο διά τοῦ στόματός σου διέρχεται· ἂμαξα δέ λαλεῖς; ἂμαξα διά τοῦ στόματός σου διέρχεται.”  “Ἐάν μιλᾶς γιά κάτι, αὐτό περνάει μέσα ἀπό τό στόμα σου· ἂμαξα λές; ἂμαξα περνάει μέσω τοῦ στόματός σου.” (Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων, βιβλίο Ζ, 186, Χρύσιππος.)

Σήμερα, “τό πανίσχυρο τέρας πού λέγεται γραφή, γραμματική, σύνταξη, ἀφαίρεση, γενίκευση, ἒλλογη σκέψη ἒχει ἀπομακρύνει δραστικά τό ὂνομα, ἀπό τό πρᾶγμα” (Κωστῆ Παπαγιώργη, Λάδια, Ξύδια, Καστανιώτης) τό ὂνομα ἒχει αὐτονομηθεῖ, πείθει ἀφ’ ἐαυτοῦ σάν πρᾶγμα, καί ἀπό τήν αὐτονομία αὐτή ἀρχίζουν ὃλες οἱ ἀπάτες τοῦ Λόγου πού δικαιώνουν τόν Κορνήλιο Καστοριάδη ὃταν λέει “Ὁ Λόγος δέν δημιουργήθηκε γιά νά συνεννοοῦνται οἱ ἂνθρωποι, ἀλλά γιά νά μήν συνεννοοῦνται!”, πού δικαιώνουν ἐκείνους πού θέλουν νά λένε τά πράγματα μέ τ’ ὂνομά τους, ἀποκαλύπτοντας κάθε λογῆς ἀπατεῶνες πού στήνουν ἀπάτες χρησιμοποιῶντας τή γλῶσσα. Π.χ. Λέει τά πράγματα μέ τ’ ὂνομά τους / Tells the facts, name the names, εἶναι τό ἀπόφθεγμα τοῦ καλυτέρου Πολιτικοῦ Δελτίου τῶν Η.Π.Α. Counterpuch. (Ἀνταποδοτική Γροθιά, σημαίνει ή λέξη.)

Ἀλλά ὁ ὁμιλητής-ἀκροατής πού μιλάει ἀκατάσχετα καί ἀκούει ἀκατάσχετα δέν ὑποπτεύεται ὃτι οἱ λέξεις πού ὑιοθετεῖ ἂκριτα στήν ὁμιλία καί τή γραφή του ἐνδέχεται νά ἑτοιμάζονται στά ἐργαστήρια τῶν ἀπατεώνων τῆς Ἐξουσίας, πού μετονομάζουν, τά πράγματα σύμφωνα μέ τούς σκοπούς των και χρεωκοποῦν ἒτσι τόν θησαυρό πού λέγεται νόημα, στόν ὁποῖο ὁ ὁμιλητής-θῦμα ἒχει βασίσει τή ζωή του, μέ ἀποτέλεσμα αὐτός νά τή χάνει ἀντί νά τήν κερδίζει.

Μερικές μετονομασίες

ἀγκλίτσα τοῦ βοσκοῦ, πού χρησιμεύει γιά νά σπάζει τά κεφάλια τῶν προβάτων, μετονομάζεται σέ “ποιμαντορική ράβδο” στά χέρια ἑνός “πνευματικοῦ” βοσκοῦ (“ποιμένα”).– ἡ Κοινωνία μετονομάζεται σέ Κοπάδι. Ὁ κουφός δέν εἶναι ἀνάπηρος, εἶναι “ἂνθρωπος μέ εἰδικές ἀνάγκες” σύμφωνα μέ τήν ἀθλιότητα πού ὁνομάζεται politically correct /  Πολιτικῶς ὀρθό. Ἓνα ἒγκλημα δέν εἶναι πιά μιά δικαστική ὑπόθεση, εἶναι ἓνα “στόρυ”, ἰδιαίτερα γιά τούς δημοσιογράφους. Ὃλες οἱ Φιλεύθερες ὀλιγαρχίες μετονομάζονται σέ Δημοκρατίες. Ὁ τοκογλύφος δέν εἶναι ἓνας δράκουλας πού πίνει αἷμα, εἶναι ἓνας “συνεργάτης” τοῦ πελάτη-θύματος. (“Ὃταν τό αἷμα τρέχει ποτάμι στούς δρόμους, ἐμεῖς ἀγοράζουμε τά πάντα!“, ἒλεγε ὁ Ἑβραῖος τραπεζίτης Meyer Amschel Rothschild στούς πέντε γιούς του πρίν τούς στείλει ν’ ανοίξουν ἰσάριθμες τράπεζες σέ ἰσάριθμες μεγάλες εὐρωπαϊκές πόλεις.)

Μία ἀπό τίς δυνατότητες πού μᾶς κάνει ἀνθρώπους –τό ὁμιλεῖν-σκέπτεσθαι, ζῶον λόγον ἒχον,–, οἱ ἐξουσιαστές τῶν θρησκειών τή μετονόμασαν σέ “ἀμαρτία”, γιά νά καταστήσουν τούς ἐξουσιαζόμενους (τούς πιστούς) ἁμαρτωλούς γιά ὃ,τι σκέφτονται ἢ λένε στή διάρκεια τῆς ζωῆς των. Καί ὃταν τοῦ τά “ψέλνουν”, π.χ. σέ μιάν “ὀρθόδοξη” χριστιανική νεκρώσιμη ἀκολουθία, ζητοῦν (ἀπό τό ἀφεντικό τους) “συγχώρεση” γι’ αὐτόν, διότι ἠμάρτησε ἐν λόγω ἢ ἒργω ἢ διανοία“! Μέ καταλαβαίνετε; Ὁ θρησκευτικός ὁλοκληρωτισμός λέει: Ὃ,τι καί νά σκεφτεῖς-φανταστεῖς, ὃ,τι καί νά πεῖς, ὃ,τι καί νά πράξεις εἶσαι ἁμαρτωλός! Ὃ,τι σέ κάνει ἂνθρωπο εἶναι ἁμαρτία! Ἡ μετονομασία αὐτή δημιουργεῖ ἀναρίθμητα θύματα, πού, μέ τή σειρά τους –ἰδιαίτερα σ’ αὐτήν ἐδῶ τή χώρα–, μεταμορφώνονται σέ θῦτες καί σοῦ πετᾶν ἓνα “Γιατί ἐσύ εἶσαι καλύτερος; Ούδείς ἀναμάρτητος!” ὃταν τούς ἐγκαλεῖς γιά κάποια πράξη π.χ. παράνομη! Οὒτε κάν τή διάκριση μεταξύ “ἀμαρτίας”, ἐνοχῆς καί τύψης δέν γνωρίζουν. Ἐάν ἒχεις ὁμολογήσει πίστη σέ κάποιο δόγμα, ἒχεις ἀποδεχτεῖ ἓνα κλειστό κόσμο σημασιῶν. Ἐάν πράξεις  κάτι ἐνάντια στίς ἐντολές τοῦ Κυρίου σου, ἀμαρτάνεις. Ἀλλά γιά ἐκεῖνον πού εἶναι ἂθεος, δέν ὑφίσταται ζήτημα ἁμαρτίας. Ὃταν πράττεις κάτι ἐνάντια στόν νόμο τῆς Κοινωνίας, εἶσαι ἒνοχος. Τό πρόβλημα ἒγκειται μεταξύ ἐσοῦ καί τῆς Κοινωνίας. Καί ὃταν πράττεις κάτι ἐνάντια στή συνείδησή σου αἰσθάνεσαι τύψη. Το πρόβλημα βρίσκεται μεταξύ ἐσοῦ καί τοῦ ἐαυτοῦ σου. Ἀλλά ὃταν ὁ πρώην πρωθυπουργός Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὃταν βγῆκε ἀπό τή γερμανική Καγκελαρία ἒχοντας κάνει τήν “κωλοτούμπα” τῆς ζωῆς του καί ρωτήθηκε γι’ αύτήν ἀπο τούς δημοσιογράφους, δήλωσε: “Οὐδείς ἀναμάρτητος!” Ὁ ἂνθρωπος εἶναι ἢ ἀστοιχείωτος ἢ πολιτικός ἀπατεῶνας: Θέλει νά καταστήσει τόν πολίτη συν-ἒνοχο γιά τήν πράξη του, νά μοιράσει τήν ἐνοχή του, μετονομάζοντάς την σέ “ἀμαρτία”..

Ἡ Κοινωνία ὁρίζεται ὡς τό ἀντίθετο τῆς Φύσης, εἶναι ἓνα μᾶγμα μέ τήν ἒννοια πού ὁ Καστοριάδης ἒδωσε στή λέξη. Ἀλλά γιά τούς ἀπατεῶνες τῆς Πολιτικῆς εἶναι μιά “μεγάλη οἰκογένεια”, καί στό ὂνομα τῆς μεροληψίας τῆς Συμπάθειας θά βάλουμε “ἐκεῖ” τόν “δικό μας” ἂνθρωπο, τἀ “δικά μας” παιδιά κ.λπ. Ὂχι ἡ ἠθική τοῦ Νόμου, τοῦ Δικαίου, τῆς Ἰσότητας, ἀλλά ἡ ἀλληλεγγύη τῆς φάρας, τῆς “οἰκογένειας”, τῆς ὀρκισμένης μαφίας.      

Ἡ σημερινές κοινωνίες ἒχουν φτάσει πλέον στό ἰδανικό τους στάδιο, τήν ἀπόλυτη εὐτυχία τῶν πολιτῶν –ὃπως στήν κοινωνία-πόλη Μαχαγκόνυ, στήν ὂπερα τῶν Μπέρτολτ Μπρέχτ-Κούρτ Βάϊλ–, καί γιά νά μήν πεθάνουν ἀπό πλήξη, διότι δέν χρειάζεται πιά νά ἐργάζονται, οἱ πολιτικοί δημιουργοῦν γι’ αὐτούς τό Ὑπουργεῖο Ἀπασχόλησης, δέν χρειάζεται Ὑπουργεῖο Ἐργασίας!

Καί ἀντιθέτως: Ὀ ὑπάλληλος πού ἀποκαλύπτει τίς παρανομίες κυβερνητικῶν ὑπηρεσιῶν δέν εἶναι ἓνας ἀξιότιμος ἀνυπάκουος πολίτης, ἒνα πρόσωπο-παράδειγμα γιά τους ἂλλους πολῖτες, εἶναι ἓνας whistleblower, ἓνας σφρυριχτρο-φυσητής, ἓνας ρουφιάνος. (Ἡ λέξη ἐπινοήθηκε γύρω στό 1970.)

Τά καλά καί συμφέροντα τήν ἐξουσία ἠμῶν

Καί δισεκατομμύρια θυμάτων χρησιμοποιοῦν ἂκριτα τίς μετονομασίες, ἀποδείχνοντας πόσο ἀντάξια τῆς χειραγώγησής των εἶναι. Χάνουν τόν θησαυρό πού ὀνομάζεται νόημα τῆς ζωῆς των, χρησιμοποιῶντας ἂκριτα τά μέσα τῆς χρεωκοπίας πού ἐπέλεξαν γι’ αὐτούς οἱ θῦτες των..

Τό κείμενο πού άκολουθεῖ ἀναφέρεται σέ μιάν ἂλλη κοινωνικά ὀλέθρια μετονομασία κατασκευασμένη ἀπό τά think tank (τίς “δεξαμενές σκέψεις”, ὃπως μετονομάζουν σήμερα κάθε ἐργαστήριο ἀπάτης) – ἐκείνη τῆς ἀποπληθύσμωσης, τῆς ἐξόντωσης πληθυσμῶν στό ὂνομα τοῦ Μάλθους, τήν ὁποία μετονομάζουν σέ “ἀνθρωπιστική κρίση”. Δισεκατομμύρια θυμάτων τήν χρησιμοποιοῦν ἀκριτα, χωρίς νά ὑποπτεύονται ὃτι ἒτσι βρίσκονται μέσα στό στόμα τοῦ λύκου, τόν ὃποῖο ὑποτείθεται ὃτι ψάχνουν. Ἀλλά ὃταν τέτοιες μετονομασίες τίς ὑιοθετοῦν στόν πολιτικό λόγο τους καί κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς, δηλαδή ὃταν αὐτά δέν λένε τά πράγματα μέ τ’ ὂνομά τους!,  ὃταν ὀνομάζουν τά πράγματα μέ τή γλῶσσα τῶν ἀντιπάλων τους, διατρέχουν τόν θανάσιμο κίνδυνο τῆς χρεωκοπίας τοῦ ἀγώνα των.

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Στήν κορυφή τῆς πυραμιδικῆς ἱεραρχίας τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου –ναί, ναί, ἐκείνου πού συντίθεται ἀπό τήν (ἀρχαία, ἐννοεῖται) Ἑλληνο-Ρωμαϊκή συνιστῶσα καί τήν Ἰουδαιο-Χριστιανική συνιστῶσα –πράγμα γιά τό ὁποῖο δέν μιλάει σχεδόν κανένας στήν Εὐρώπη–, βρίσκονται οἱ βορειοαμερικανικές καί οἱ βορειοευρωπαϊκές μειοψηφίες πού ὑπερίσχυσαν ἀρειμανίως – ὁ Βορρᾶς. Αὐτές προπαθοῦν νά ἐπιβάλουν σήμερα, ἀνάμεσα σέ ἂλλα, καί τήν τρομακτική ἐκδίκηση τοῦ Μάλθους: Ὁ πλανήτης «ἀποδεικνύεται» ἀνεπαρκής γιά τίς διατροφικές, πρωτίστως, ἀνάγκες τοῦ πληθυσμοῦ του. Οἱ πλειοψηφία τῶν ἐπιγείων πληθυσμῶν δέν θά βρεῖ τό δίκιο της σέ καμμία ἀπό τίς βασικές ἀνάγκες της, διότι “Γίναμε πολλοί! Πρέπει νά ἀραιώσουμε! Καί θά συναινέσετε – εἲτε μέ τό καλό. εἲτε μέ τό ἂγριο!

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΗ

Suplly and Demand        Suplly and Demand, 1

Τό πεδίο τῆς «ὀρθολογικῆς» («ἐπιστημονικῆς») σκέψης τῶν Κοινωνικῶν Ἐπιστημῶν τοῦ 18ου αἰώνα πού ἀφοροῦσε στήν οἰκονομική σχέση τοῦ Δημοσίου Χώρου μέ τόν Ἰδιωτικό, ὁνομάστηκε «Πολιτική Οἰκονομία» – κατ’ ἀντίθεση μέ τήν «Ἀγροτική Οἰκονομία» καί κατά σύμπτωση μέ τίς ἀστικές κοινωνίες πού διαμορφώνονταν τότε. Οἰκονομική «κρίση» σημαίνει ἀνωμαλία στή λειτουργία τῆς σχέσης Προσφορά-Ζήτηση. Τήν «κρίση» αὐτήν στήν Πολιτική Οἰκονομία τοῦ Καπιταλισμοῦ τήν προκαλοῦν πάντα κάθε εἲδους κερδοσκόποι τοῦ Ἰδιωτικοῦ χώρου – ὁ τραπεζίτης, ὁ ἐπιχειρηματίας, ὁ μεσίτης… Νά ἓνα παράδειγμα:

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΗ ( ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΟΥ ) Στιχουργός: Μπέρτολτ Μπρεχτ, συνθέτης: Χάνς Ἀϊσλερ.

 Ρύζι έχει κει κάτω, κοντά στο ποτάμι.
Εκεί ψηλά στο βουνό χρειάζονται ρύζι.
Αν το ρύζι το κρύψουμε στις αποθήκες
θ’ ακριβύνει το ρύζι γι’ αυτούς εκεί πάνω.
Οι μαούνες του ρυζιού θα ‘χουν λιγότερο ρύζι
και το ρύζι φτηνότερο θα ‘ναι για μένα.

Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι;
Πού να ξέρω το ρύζι τι είναι!
Ποιος να το ξέρει τάχα;
Δεν ξέρω το ρύζι τι είναι, ξέρω την τιμή του μονάχα!

Φτάνει χειμώνας και χρειάζονται ρούχα.
Πρέπει μπαμπάκι λοιπόν ν’ αγοράσουμε
και το μπαμπάκι να μην το πουλήσουμε.
Σαν θα ‘ρθει το κρύο, θ’ ακριβύνουν τα ρούχα.
Τα κλωστήρια πληρώνουν πολύ ψηλά μεροκάματα.
Κι έπειτα υπάρχει πάρα πολύ μπαμπάκι.

Τι είναι στ’ αλήθεια το μπαμπάκι;
Πού να ξέρω το μπαμπάκι τι είναι!
Ποιος να το ξέρει τάχα;
Δεν ξέρω το μπαμπάκι τι είναι, ξέρω την τιμή του μονάχα!

Κι ο άνθρωπος παρατρώει φαΐ
γι’ αυτό κι ο άνθρωπος όλο ακριβαίνει.
Για να φτιάξεις φαΐ, χρειάζεσαι ανθρώπους.
Οι μάγειροι κάνουν φτηνότερο το φαΐ,
αλλά οι φαγάδες όλο και τ’ ακριβαίνουν.
Κι έπειτα υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι!

Τι είναι στ’ αλήθεια ο άνθρωπος;
Πού να ξέρω ο άνθρωπος τι είναι!
Ποιος να το ξέρει τάχα;
Δεν ξέρω ο άνθρωπος τι είναι, ξέρω την τιμή του μονάχα!

Ἀπό τό πρῶτο μαρξιστικό θεατρικό κείμενο του Μπρέχτ –ἦταν μόλις τριάντα δύο χρόνων, νεοφώτιστος μαρξιστής πού παρέμενε ποιητής, γι’ αὐτό ἒλεγε, ἀκόμη!, τά πράγματα μέ τ’ ὂνομά τους–, Die Massnahme/Ἡ Ἀπόφαση (1930). Τό κείμενο ἀποτελεῖ ἐξοργιστική ἒκφραση τῆς κομμουνιστικής δυσανεξίας στήν ὁποία καταλήγει, λογικά, ἡ μαρξιστική διαλεκτική καί μπορεῖ νά ἐρμηνευθεῖ καί ὡς προμήνυμα γιά τίς κτηνώδεις Δίκες τῆς Μόσχας πού ἀκολούθησαν μερικά χρόνια ἀργότερα.Angebot und NachfrageΤό τραγούδι αὐτό ἀποτελεῖ λαμπρή ἐξαίρεση μέσα στό κείμενο, πού ἀφηγεῖται τήν ἀπόφαση μιᾶς ὁμάδας κομμουνιστῶν ἐργατῶν νά σκοτώσουν τόν πιό καλό σύντροφό τους, διότι ἒπραξε τό Καλό ὃταν ἡ πολιτική τοῦ Κόμματος τό ἀπαγόρευε, καί, στό πρόσωπό του, νά σκοτώσουν τό μέρος τῆς ψυχῆς τους ἀπό ὃπου ἀπορρέει ή Καλοσύνη τουςἩ μετάφραση εἶναι τοῦ Μάριου Πλωρίτη. Ἀκοῦστε, στ’ Αγγλικά, τήν ὑπέροχη ἑρμηνεία τῆς Robyn Archer SUPPLY AND DEMAND.

Ο «ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΟΣ»

Malthus and the cover of his Essay

Ἡ διατροφική προσφορά τῆς ἐποχῆς του (τέλος τοῦ 18ου αἰώνα) αὐξανόταν μέ ἀριθμητική πρόοδο, ἐνῶ ἡ πληθυσμιακή ζήτηση αὐξανόταν μέ γεωμετρική τέτοια, ὑποστήριξε στό δοκίμιό του πάνω στήν Πληθυσμιακή Ἀρχή (An Essay on the Principle of Population, 1798) ὁ Ἂγλλος κληρικός καί μελετητής τῆς νεογέννητης, τότε, Πολιτικῆς Οἱκονομίας καί τῆς Δημογραφίας Τόμας Μάλθους (1766 -1834) καί προέβλεψε τήν ἀναγκαιότητα τῆς ἀποπληθύσμωσης/depopulation (ἐξόντωσης πληθυσμῶν) μέσω πείνας, ἀρρωστιῶν, πολέμων… Ἒγραψε ὃτι ἡ καταστροφή τῆς Ἀνθρωπότητας ἦταν μαθηματικῶς ἀναπόφευκτη, γι’ αὐτό καί χαρακτήρισε τόν ἑαυτό του σάν τόν Πρῶτο Μεγάλο Καταστροφολόγο (Doomsayer).

Ἀποδείχθηκε ὃτι ἒκανε λάθος – τότε! Ἡ αὒξηση τοῦ ἀνθρωπίνου πληθυσμοῦ, γιά τήν ὁποία ὁ Μάλθους θέωρησε ὃτι εἶχε φτάσει στό ἀπόγειό της στή διάρκεια τῆς ζωῆς του, αὐξήθηκε ἀδυσώπητα καί ταχύτατα τούς δύο τελευταίους αἰῶνες, χάρη στή Βιομηχανική Ἐπανάσταση καί τήν Τεχνική Πρόοδο, πού προσέφεραν ἐπαρκέστατους πόρους γιά τήν ἐπιβίωσή του καί τήν αὒξησή του. Τό γεγονός ὃτι οἱ σημερινές ἐκλεκτές μειοψηφίες “ἀποδεικνύουν” ὃτι οἱ πόροι δέν ἐπαρκοῦν εἶναι καθαρῶς πολιτικό πρόβλημα.

Ἀλλά ἡ ἰδέα τῆς Ἀποπληθύσμωσης καί οἱ τρόποι ἐπίτευξής της ἦταν ἀρκετά γιά νά ἐρεθίσουν τή φαντασία καί τή σκέψη τῶν μελλοντικῶν ὀπαδῶν του. Οἱ Μαλθουσιανιστές, πού ἂρχισαν νά ἐμφανίζονται μετά τό μέσον τοῦ 20ου αἰώνα, μέ αὐτά πού πρότειναν στίς ἐκλεκτές μειοψηφίες-ἐλίτ κι αὐτές ἂρχισαν νά ἐφαρμόζουν δεκαετίες πρίν, κάνουν τόν Μάλθους νά φαντάζει ἐρασιτέχνης.

ΝΕΟ-ΜΑΛΘΟΥΣΙΑΝΙΣΜΟΣ
Our Prundered Planet    Road to Survival

Τό 1948 κυκλοφόρησαν δύο βιβλία τά ὁποία μποροῦν νά θεωρηθοῦν ὡς ἡ ἒμπνευση τοῦ Νεο-Μαλθουσιανισμοῦ. Ἦταν Ὁ Λεηλατημένος Πλανήτης Μας, τοῦ Συντηρητῆ Φυσικοῦ Περιβάλλοντος/Conservationist Fairfield Osborn καί τό Ὁ Δρόμος πρός τήν Ἐπιβίωση, τοῦ Οἰκολόγου, Ὀρνιθολόγου καί ἒντονα ἐνδιαφερομένου γιά τόν πληθυσμιακό ἒλεγχο William Vogt. Ὁ Paul Erlich, ὁ δεύτερος, μετά τόν Μάλθους, “μεγάλος καταστροφολόγος”, πού, εἲκοσι χρόνια μετά, τό 1968, θά κυκλοφορήσει τό βιβλίο του Ἡ Πληθυσμιακή Βόμβα, θά πεῖ, χρόνια μετά, ὃτι οἱ δύο αὐτοί συγγραφεῖς τοῦ ἐνέπνευσαν “ἓνα παγκόσμιο πλαίσιο γιά πράγματα πού εἶχε παρατηρήσει ὃταν ἦταν νέος Φυσιοδίφης” καί ὃτι ἰχνογράφησε τίς δικές του μαλθουσιανικές πεποιθήσεις παρακολουθῶντας μιά διάλεξη τοῦ Vogt ὃταν φοιτοῦσε στό Πανεπιστήμιο.

Ἀπό τό 1950 καί μετά ἂρχισε νά φαίνεται ὃτι ἡ ἀνάπτυξη πού ἒφερε ἡ Βιομηχανική Ἐπανάσταση καί ἡ Τεχνική Πρόδος ὁδηγεῖ τήν Ἀνθρωπότητα στά ὀριά της.

Τό 1968, μέ πρωτοβουλία τοῦ Ἰταλοῦ μεγιστάνα Ἀουρέλιο Πετσέι, μιά ἐκλεκτή (πολυεθνική) μειονότητα βιομηχάνων, ἀκαδημαϊκῶν καί κυβερνητικῶν ἀξιωματούχων συγκρότησε τή Λέσχη τῆς Ρώμης, ἡ ὁποία, πομπωδῶς, αὐτοανακηρύχτηκε ὡς «Πρόγραμμα γιά τή ἀντιμετώπιση τῆς δυσχεροῦς κατάστασης τῆς Ἀνθρωπότητας». Τά συμπεράσματα τῆς δράσης της δημοσιεύτηκαν σέ ἓνα βιβλίο μέ τίτλο Τά ὂρια τῆς Ἀνάπτυξης καί συνοψίζονται στό διάγρραμμαThe Limits of Growthτῶν πέντε βασικῶν παραγόντων πού καθορίζουν καί, ἐν τέλει, περιορίζουν τήν Ἀνάπτυξη: τόν πληθυσμό, τούς φυσικούς πόρους, τήν ἀγροτική παραγωγή, τή βιομαχηνική παραγωγή καί τή μόλυνση. Οἱ ἐκλεκτή μειοψηφία τῶν ἐρευνητῶν ἒκρινε ὃτι αὐτοί οἱ παράγοντες αὐξάνονται μέ γεωμετρική πρόοδο καί τό ἐκλαϊκευσαν στό μέσον ὂρο μέ τό κάτω παράδειγμα:

Ἀς ὑποθέσουμε ὃτι ἒχετε μιά λιμνούλα μέσα στήν ὁποία μεγαλώνει ἓνα νούφαρο. Τό φυτό διπλασιάζεται σε μέγεθος κάθε μέρα. Ἐάν τοῦ ἐπιτρέπατε νά ἀναπτύσσεται ἐλεύθερα, μέσα σέ ἓναν μῆνα τό νούφαρο θά εἶχε καλύψει ὁλοκληρωτικά τήν ἐπιφάνεια τῆς λίμνης, ἐξαφανίζοντας κάθε ἂλλη μορφή ζωῆς μέσα στό νερό. Γιά μεγάλο χρονικό διάστημα τό νούφαρο φαίνεται μικρό κι ἒτσι ἀποφασίζετε νά μήν μπείτε στόν κόπο νά τό κόψετε, μέχρι πού βλέπετε ὃτι αύτό καλύπτει τή μισή λίμνη. Πότε θά τό ἀποφασίσετε; Τήν 29η μέρα, βεβαίως! Ἒχετε μία μέρα γιά νά σώσετε τή λιμνούλα σας!

Τό ἲδιο ἒτος, ὁ Paul Erlich, ἓνας ἐντομολόγος εἰδικευμένος στίς πεταλοῦδες (ὂχι στό πασίγνωστο, ἀπό τότε πού ὑπάρχουν ἂνθρωποι, “φαινόμενο τῆς πεταλούδας”, πού ἒκαναν προσοδοφόρα ἐπιστημονική μόδα τίς περασμένες δεκαετίες) κυκλοφόρησε ἓνα βιβλίο ἀπό τό ὁποῖο κέρδισε πολλά χρήματα: Ἡ Πληθυσμιακή βόμβα.

The_Population_Bomb

Τό βιβλίο “ἀπαντᾶ” στό παράδειγμα τοῦ νούφαρου, λέγοντας: “Δέν ἒχετε καμμία μέρα!” Ἀρχίζει ἒτσι: “Ἡ μάχη γιά τή διατροφή τῆς Ἀνθρωπότητας ἒχει τελειώσει. Στή δεκαετία τοῦ 1970 ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων ἂνθρωποι θά πεθάνουν ἀπό τήν πείνα, παρά τά πιθανά προγράμματα ἀντιμετώπισης πού θά ξεκινήσουν τώρα. Σ’ αὐτήν τήν ἠμερομηνία τίποτα δέν θά μπορέσει νά σταματήσει μιά σημαντική αὒξηση θανάτων στόν Κόσμο.” Προβλέψεις τοῦ βιβλίου: – Μέχρι τό 1980 οἱ Ἠνωμένες Πολιτεῖες θά δοῦν τό προσδόκιμο ζωῆς των νά πέφτει στά 42 χρόνια, καί ἀπό τό 1999 ὁ πληθυσμός της θά μειωθεῖ στά 22.6 ἑκατομμύρια.” – “Θά στοιχημάτιζα ἀκόμα καί χρήματα ὃτι ἡ Ἀγγλία δέν θά ὑπάρχει τό ἒτος 2000.”

Ἓνθερμος ὑποστηρικτής τῆς κυβερνητικῆς παρέμβασης στόν ἒλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ, γράφει: “Πρέπει νά ἒχουμε τόν ἒλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ στό σπίτι, μέσω κινήτρων καί κυρώσεων ἢ μέσω ἐξαναγκασμοῦ, ἐάν οἱ θεληματικές μέθοδοι ἀποτύχουν.” Ἀλλά μερικά χρόνια ἀργότερα θά ξεπεράσει τόν ἑαυτό του, μαζί μέ τή σύζυγό του καί τόν Τζιών Χόλντρεν (John Holdren).

ΟΙΚΟΕΠΙΣΤΗΜΗ – ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ, ΠΟΡΟΙ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
ΤΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΕΦΗΡΜΟΣΜΕΝΟΥ ΜΑΛΘΟΥΣΙΑΝΙΣΜΟΥ

Ecoscience, 1Μερικές ἀπό τίς προτάσεις τοῦ βιβλίου γιά τή λύση τοῦ προβλήματος τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ.

– Οἱ ὑποχρεωτικές ἀμβλώσεις πρέπει νά εἶναι νόμιμες.

– Ἡ Κυβέρνηση θά μπορεῖ νά παίρνει τά παιδιά τῶν ἀνύπαντρων μητέρων ἢ νά τίς ἀναγκάζει νά κάνουν ἀμβλωση. – Ἡ μαζική στείρωση ἀνθρώπων μέσω ναρκωτικῶν στό προσφερόμενο νερό εἶναι ἐπιτρεπτή, ἐάν δέν βλάπτεται τό ζωϊκό βασίλειο.

– Ἡ Κυβέρνηση θά μποροῦσε νά ἐλέγξει τήν ἀναπαραγωγή τῶν γυναικῶν εἲτε στειρώνοντάς τες, εἲτε ἐμφυτεύοντάς τους μηχανισμό μακροχρόνιου γεννετικοῦ ἐλέγχου.

– Τό εἶδος τῶν ἀνθρώπων πού προκαλεῖ “κοινωνική ὑποβάθμιση” μπορεῖ νά ὑποχρεωθεῖ νά μήν ἀποκτήσει παιδιά.

– Τίποτε δέν εἶναι λανθασμένο ἢ παράνομο γιά τήν κυβερνητική ὑπαγόρευση τοῦ μεγέθους τῆς οἰκογένειας.

– Ἓνα “Πλανητικό Καθεστώς” θά μποροῦσε νά ἐλέγξει τήν παγκόσμια οἰκονομία καί νά ὑπαγορεύσει τόν ἀριθμό τῶν παιδιῶν πού ἐπιτρέπεται νά γεννηθοῦν.

– Εἶναι ἀναγκαῖο νά παραδώσουμε τήν Ἐθνική Κυριαρχία σέ ἒνοπλη διεθνῆ ἀστυνομία.

– Οἱ φιλο-οἰκογενειακές καί φιλο-ἀναπαραγωγικές συμπεριφορές προκαλοῦνται ἀπό τόν ἐθνικό Σωβινισμό.

– Καθώς, σήμερα, τό 1977 ἀντιμετωπίζουμε παγκόσμια καταστροφή ἐξ αἰτίας τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ, αὐτό πρέπει νά ἐπιλυθεῖ μέ κάθε κόστος, μέχρι το 2.000.

Συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, πού κυκλοφόρησε το 1977, εἶναι ὁ Πάουλ Ἒρλιχ, ἡ Ἃννα Ἒρλιχ (σύζυγος) καί ὁ Τζιών Χόλντρεν.

Συγκρινόμενος μέ αὐτό τό βιβλίο, Ὁ Ἀγών μου τοῦ Χίτλερ εἶναι παραμύθι μέ νεράϊδες! Οἱ ἂνθρωποι αὐτοί εἶναι ἀσύγκριτα πιό παρανοϊκοί ἀπό τούς ναζιστές καί τούς σταλινικούς. Ἐκείνοι εἶχαν φυλετικόν ἢ ταξικό ἐχθρό. Αυτοί ἐδῶ ἒχουν ἐχθρό τούς πάντες! Εἶναι οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Φιλελευθέρου Ὀλοκληρωτισμοῦ καί ἀσκοῦν πολιτική μέσα στό πλαίσιό του.

Χόλντρεν, πού, άρχικά, σπούδασε ἀεροναυτική, ἀστροναυτική καί Φυσική Πλάσματος στό  MIT – τό Τεχνολογικό Ἰνστιτοῦτο τῆς Μασσαχουσέτης-, ἦταν 33 χρόνων ὃταν κυκλοφόρησε αὐτό τό βιβλίο. Φανατικός Μαλθουσιανιστής, σήμερα, στά 70 χρόνια του εἶναι Διευθυντής τοῦ Γραφείου Πολιτικῆς γιά τίς Ἐπιστῆμες καί τήν Τεχνολογία, στόν Λευκό Οἶκο – δεξί χέρι τοῦ Μπαράκ Ὀμπάμα καί εἶναι γνωστός στίς Η.Π.Α. μέ τό παρατσούκλι Ὁ Ἐπιστημονικός “Τσάρος”.

Δύο ἀπό τά πολλά video πού κυκλοφοροῦν στό Διαδίκτυο γι’ αύτόν καί γιά το θέμα: – Τό σχέδιο τῶν ἐκλεκτῶν μειοψηφιῶν (τῆς Ἐλίτ) γιά ἀποπληθύσμωση – Ἀποπληθύσμωση καί Εὐγονική (Μέ ἑλληνικούς ὑποτίτλους)

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΡΜΟΣΜΕΝΟΥ ΜΑΛΘΟΥΣΙΑΝΙΣΜΟΥ: ΣΤΙΣ Η.Π.Α. ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ Ή ΑΣΤΕΓΟΣ
Ρίξτε μιά ματιά ἐδῶ.

WILLIAM MONTAGUE THE 3rd

Γειά σας. Τ’ ὂνομά μου εἶναι Μόνταγκιου Γουίλλιαμ ὁ Τρίτος
κι αὐτό πού θά σᾶς πῶ ἐνδέχεται νά σᾶς φανεῖ παράλογο.
Ἀλλά ὃσο λιγότεροι τό πιστέψουν, τόσο τό καλύτερο γιά μένα.
Ἐπειδή, βλέπετε, εἶμαι μέσα στό τραπεζικό ἐπάγγελμα καί τή μεγαλη ἐπιχείρηση.

Γιά πολύν καιρό ἒχουμε ἐλέγξει τίς ζωές σας
ἐνῶ ἐσεῖς ἁπλῶς ἀγωνίζεστε καί ὑποφέρετε σέ ἀνταγωνισμούς.
Ἐμεῖς δημιουργήσαμε ὃλα ἐκεῖνα πού δέν χρειάζεστε πραγματικά –
τά σπόρ αὐτοκίνητα, τίς μόδες καί τίς τηλεοράσεις πλάσματος.

Θυμᾶμαι καθαρά πῶς ἂρχισε ὃλο αὐτό:
Οἰκογενειακά μυστικά ἀπό πατέρα σέ γιό.
Κληρονομημένη γνώση, πού δίνει σ’ ἐμένα τό προβάδισμα
ἐνῶ ἐσεῖς χωριάτες –… ἂνθρωποι!–, κοιμάστε τή νύχτα στά κρεβάτια σας.

Ἐμεῖς ἐλέγχουμε τό χρῆμα, πού ἐλέγχει τή ζωή σας
ἐνῶ ἐσεῖς θαυμάζετε ψεύτικα εἲδωλα καί δέν μπορεῖτε
οὒτε νά ξανασκεφτεῖτε τήν πώληση τῆς ψυχῆς σας γιά μιά θέση στόν Ἦλιο.
Πράγματα πού δέν μετροῦν ὃταν ἒρθει ἡ ὣρα σας.

Ἀλλά ὃσο αὐτά βρίσκονται ἐκεῖ γιά νά ἐλέγχουν τίς μᾶζες
ἐγώ κάθομαι ἀναπαυτικά καί ἐπιθεωρῶ τήν περιουσία μου.
Ἀσφαλής μέσα στή γνώση ὃτι ἐγώ τά ἒχω ὃλα
ἐνῶ ἐσεῖς, κοινοί θνητοί, χάνετε τίς δουλειές σας.

Βλέπετε, τρέφω γιά σᾶς τήν ἒσχατη περιφρόνηση.
Ἀλλά τό χαμόγελο στό πρόσωπό μου, ὀρθῶς, μέ ἀπαλλάσει.
Ἐπειδή ἐγώ κατέχω τό ὂπλο τῆς παγκόσμιας τηλεόρασης
πού μᾶς φέρνει σέ ἐπαφή καί προκαλεῖ συναισθηματική συμμετοχή.

Θά πιστεύατε ὃτι ἐμεῖς ἐνδιαφερόμαστε γιά σᾶς.
Ἀλλά ἐμεῖς, Τραπεζῖτες και Χρηματιστές, εἲμαστε λίγοι.
Ἀλλά ἐάν τό βλέπατε αὐτό, θά παίρνατε πίσω τήν Ἐξουσία.
Συνεπῶς, καθημερινοί τρόμοι γιά να σᾶς κάνουν ὃλους δειλούς.

Πανικός, δυστυχήματα, πόλεμοι καί ἀρρώστιες
πού σᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τό νά βρεῖτε  τήν πνευματική σας ὁλοκλήρωση.
Ἐμεῖς στήνουμε τό παιχνίδι κι ἐμεῖς ἐξαγοράζουμε καί τίς δύο πλευρές
γιά νά σᾶς κρατήσουν φυλακισμένους στίς ἀξιοθρήνητες ζωές σας.

Λοιπόν, βγεῖτε ἒξω καί δουλέψτε, ἐνῶ τό σωματικό σας ρολόϊ φθείνει.
Κι ὃταν τελειώσουν ὁλα, λίγα χρόνια πρίν ἀπό τόν τάφο
θά κοιτάξετε πίσω σέ ὃλο αὐτό καί ἀκριβῶς τότε θά δεῖτε
ὃτι ἡ ζωή σας ἦταν ἓνα τίποτα, μιά καθαρή φαντασίωση.

Ὑπάρχουν πολύ λίγα πράγματα πού δέν ἐλέγχουμε σήμερα.
Τό νά ἒχουμε Δικηγόρους καί τήν Ἀστυνομία ἦταν πάντα ἐπιτυχία.
Γιά νά κάνουν τή δουλειά μας ἐνῶ ἐσεῖς διαμαρτύρεστε στούς δρόμους.
Ἀλλά δέν συνειδητοποιοῦν ποτέ ὃτι εἶναι ἁπλῶς πρόβατα.

Ἐπειδή ἡ πραγματική ἐξουσία βρίσκεται στά χέρια λίγων.
Ἐσεῖς ψηφίζετε γιά κόμματα – τί ἂλλο θά μπορούσατε νά κάνετε;
Ἀλλά αὐτό πού δέν ξέρετε εἶναι ὃτι ὃλοι εἶναι ἓνα καί τό αὐτό:
Ὁ φθαρμένος Γκόρντον παρέδωσε τήν Ἐξουσία στόν λιγότερο φθαρμένο Ντέιβιντ!

Καί θ’ ἀκολουθήσετε τόν ἠγέτη πού ψηφίσατε!
Ἀλλά τό δικό σας αἷμα εἶναι κόκκινο, ἐνῶ τό δικό μας εἶναι μπλέ.
Ἁπλῶς δέν βλέπετε ὃτι ὃλα εἶναι μέρος τοῦ παιχνιδιοῦ.
Ἂλλος ἓνας περισπασμός ὃπως τό Χρῆμα καί ἡ Φήμη.

Ἑτοιμαστεῖτε γιά πολέμους στό ὂνομα τῆς Ἐλευθερίας,
ἐμβολιασμούς γιά ἀσθένειες πού ποτέ δέν θά ὑπάρξουν,
τή βίαιη ἐπίθεση στά εὐεπηρέαστα μυαλά τῶν παιδιῶν σας
καί ἓναν κόσμο μαϊκροτσίπ – θά τόν δεχθεῖτε ἀμαχητί !

Ἡ πληροφοριακή καταστολή θά σᾶς κρατήσει σέ ἐγρήγορση.
Ἠ ἀποπληθύσμωση χωριατῶν ἦταν πάντα ἐπιτυχία μας.
Ἀλλά ἡ Εὐγονική δέν ἦταν αὐτό πού ἐλπίσαμε ὃτι θά εἶναι.
Ὧ, ναί! Ἐμεῖς χρηματοδοτήσαμε τούς Ναζί!

Ἀλλά ὃσο κατέχουμε καί ὃλα τά Media
αὐτό πού πραγματικά συμβαίνει, δέν σᾶς ἐνδιαφέρει!
Λοιπόν, συνεχίστε νά παρακολουθεῖτε τηλεόραση πλάσματος
καί ὁ Κόσμος θά γυρίζει ἀπό ἐκείνους πού δέν μπορεῖτε οὒτε νά δεῖτε!

Ποίημα τοῦ Craig-James Moncur
Μετάφραση ἀπό τό Ἀγγλικό πρωτότυπο: Κωνσταντῖνος Θεμελῆς
Παρακολουθεῖστε το ἑρμηνευμένο  ἐδῶ: WILLIAM MONTAGUE  THE 3rd

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

 ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
* ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ; – 1 Ή Η ΕΥΡΥΤΑΤΗ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ; – 2: Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΑΧΑΙΡΙΩΝ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΙΡΩΦ

ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ; – 3: ΤΡΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ

     

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...