* ΤΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ”

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Τοῦ Κωνσταντίνου Θεμελή
e-mail: conthemelis@gmail.com

Κανένα βουνό δέν προσπαθεῖ νά αὐτοσυντηρηθεῖ ὡς βουνό. Καμμία ἢπειρος δέν προσπαθεῖ νά αὐτοσυντηρηθεῖ ὡς ἢπειρος. Κανένας γαλαξίας δέν προσπαθεῖ νά αύτοσυντηρηθεῖ ὡς γαλαξίας. Ὑπάρχουν, ὑπόκεινται σέ ὁρισμένους νόμους, διατηροὺνται καί, σέ μιάν ὁρισμένη στιγμή, φθείρονται.
Ὀ Φυσικός κόσμος στερεῖται νοήματος.

Γιά κάθε ἒμβιο ὂν ἀλλά καί γιά τήν ἀνθρώπινη ψυχή ὑπάρχει κάτι καινούργιο, πού δέν ὑπάρχει στόν Φυσικό κόσμο. Αὐτό τό καινούργιο εἶναι τό νόημα.

Ἒνα ἒμβιο ὂν, ὃσο στοιχειῶδες κι ἂν εἶναι –κύτταρο ἢ βακτηρίδιο-, δημιουργεῖ διἑαυτό, γιά τόν ἑαυτό του, ἓναν κὀσμο, μέσα στόν ὁποῖο ὑπάρχει καί μέσα στόν ὁποῖο ὑπάρχουν ὁρισμένες σχέσεις, ἀλληλουχίες πού ἒχουν ἓνα λειτουργικό νόημα καί κατευθύνονται πρός ἓναν σκοπό: τήν αὐτοσυντήρησή του, τήν ἐπιβίωσή του. Παραδείγματος χάρη, ἓνα στοιχειῶδες ἒμβιο ὂν ταξινομεῖ σέ κατηγορίες τά πράγματα πού συναντᾶ. Τά ταξινομεῖ μέ κριτήριο τήν κατηγορία τοῦ «θρεπτικοῦ» ἐν γένει, ὁπότε τά ἀπορροφᾶ καί τά μεταβολίζει ἢ τοῦ «μή θρεπτικοῦ». ὁπότε τά ἀπορρίπτει.
Ὀ κόσμος τῆς Ζωῆς εἶναι ὁ κόσμος τοῦ Νοήματος.

Καί ἡ ἀνθρώπινη ψυχή (πού εἶναι, βεβαίως, μιά κατηγορία τοῦ ἐμβίου ὂντος, ἀλλά σέ ἂλλο στρῶμα) δημιουργεῖ  δι’ ἑαυτήν, γιά τόν ἑαυτό της, ἓναν κὀσμο μέσα στόν ὁποῖο ὑπάρχει∙ ἀλλά τό νόημά της ὑφίσταται μιά ριζική μεταβολή σέ σχέση μέ τό νόημα τοῦ ἐμβίου: τό νόημά της δέν εἶναι λειτουργικό γιά τό ἒμβιο μέρος τοῦ ἀνθρώπου, γιά τό σῶμα του. Παραδείγματος χάρη, ὁ θάνατος ἑνός ἀνθρώπου γιά μιάν «ἰδέα», γιά μιά κοινωνική φαντασιακή σημασία – «πατρίδα», «Ἀλλάχ», «ἀμερικανισμός», «ἒθνος»…–, δέν ἒχει καμμία βιολογική λειτουργικότητα: ὁ ἂνθρωπος αὐτός θυσιάζει τή βιολογική του ὓπαρξη γιά νά διασώσει –πρᾶγμα πού δέν εἶναι καθόλου σίγουρο!–, τήν «ἰδέα» πού ἒχει νόημα γιά τήν ψυχή του.

Μέ αὐτά τά παραδείγματα –τό παράδειγμα τῆς Ζωῆς καί τό παράδειγμα τῆς Ψυχῆς–, τά ὁποῖα, ὡς πλούσια παραδείγματα, ἐπιτρέπουν σέ κάποιον γόνιμο στοχαστή νά συναγάγει γενικές ἰδέες, ὁ φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης τεκμηριώνει τή βασική ὀντολογική θέση του: Τό Εἶναι εἶναι Χάος καί Κόσμος. Χάος διότι εἶναι ἀφ’ ἑνός ἀνεξάντλητο καί ἀφ’ ἑτέρου ἱκανότητα δημιουργίας μορφῶν ἐκ τοῦ μηδενός∙ Κόσμος, διότι εἶναι ὀργάνωση, ὀργάνωση ὁλότητας μορφῶν, πολλαπλῶν μορφῶν, στίς ὁποῖες εἶναι ἐνσωματωμένο (ἐκπεφρασμένο) τό νόημά του.


ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΧΑΟΣ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΧΝΗ

“Ἡ Μεγάλη Τέχνη εἶναι τό παράθυρο τῆς Κοινωνίας ἀπ’ ὃπου ἀτενίζει τό Χάος καἰ, ταυτόχρονα, ἡ μορφή πού ἒχει δοθεῖ σ’ αὐτό τό Χάος.
Ἡ Θρησκεία εἶναι ἓνα παράθυρο πρός τό Χάος καί τό προσωπείο πού συγκαλύπτει τό Χάος αὐτό.”
Ἡ Τέχνη εἶναι μορφή πού δέν καλύπτει τίποτα.
Πρίν ἀπ’ ὃλα, δέν κρύβει ἀπό τούς ἀνθρώπους τήν πρωταρχική γνώση: Τά πάντα εἶναι θνητά.

Μέ τίς άναρίθμητες μεταμορφώσεις της διδάσκει ὃτι δέν ὑπάρχει καμμίας λογῆς μορφή -κοινωνική, ὀντολογική, ἠθική, αἰσθητική…-, πού καθορίζεται μιά γιά πάντα.
Συνεπώς, κανένα νόημα, καμμίας μορφῆς δέν εἶναι “ἀθάνατο” – δέν ὑπάρχει καμμίας λογῆς ἀθανασία.
Ἐλευθερώνει ἀπό τήν ψευδαίσθηση ὃτι ὑπάρχει ἐκ τῶν προτέρων δοσμένο νόημα, ἀπό κάποιο προσωπεῖο τοῦ “θεοῦ” – τόν Ἀλλάχ, τόν Σίβα, τόν “θεό” τῶν Χριστιανῶν κ.λπ.
Ὃποιος μιλάει γιά τό ἀντίθετο, ὃπως κάνουν οἱ θρησκείες, ἀπατᾶται καί ἀπατᾶ ἢ ἀπατᾶ συνειδητά, ὃπως κάποιος Πάπας συνέστησε νά κάνει ὁ Καρδινάλιος πού τόν ρώτησε “Τί νά κάνω τώρα πού εἶμαι πεπεισμένος ὃτι δέν ὑπάρχει Θεός;”, “Ὑποκρίσου ὃτι ὑπάρχει!”

ΤΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ: Η “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ” (ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ)

Γιατί σκηνοθετοῦμε ξανά καί ξανά –π.χ. τήν Ἀντιγόνη τοῦ Σοφοκλέους ἢ τόν Βασιλιά Λίαρ τοῦ Σαίξπηρ–, μέσα στή ἐκτύλιξη τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου; (Ἡ “αἰωνιότητα” εἶναι θεολογική ἒννοια, πού ἀπατᾶ τούς ἀνθρώπους μέ μιά ἀνύπαρκτη ἀθανασία.) Διότι ψάχνουμε ἓνα νόημα –προσωπικό ἢ συλλογικό–, γιά τή ζωή μας ἐδῶ καί τώραΚαί τή σκηνοθεσία τοῦ ἲδιου τοῦ Σοφοκλέους νά διαθέταμε, δέν θά ἀποτελοῦσε τήν ὁρθή ἐρμηνεία, τήν “ὀρθοδοξία” τοῦ κειμένου, τόν “φονταμενταλισμό” της (ἀπό τήν ἀγγλική λέξη fundamental: ἠ ὑποτιθέμενη ὀρθή ἑρμηνεία της Βίβλου), τόν ὁποίο θά ὀφείλαμε νά παγιώσουμε γιά νά συντηρήσουμε τό νόημά της!

Μιλῶντας γιά τόν Μάρξ ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης εἶπε, ἀνάμεσα σέ ἂλλα: “Ὁ Μάρξ εἶδε τόν ἑαυτό του ὡς τόν θεωρητικό πού ἀνακάλυψε τόν νόμο τῆς Κοινωνίας καί τῆς Ἱστορίας: νόμο τῆς λειτουργίας τῆς Κοινωνίας, νόμο διαδοχῆς τῶν κοινωνικῶν σχηματισμῶν στήν Ἱστορία, ὓστερα “νόμους τῆς καπιταλιστικῆς οἰκονομίας” κ.λπ.  Ἐάν εἶναι ἒτσι, πού δέν εἶναι, τότε εἶναι ἀδύνατη μιά ἀνθρώπινη δραστηριότητα ἢ, τό πολύ-πολύ ὑπάρχει μόνο μέ τή μορφή τεχνικῆς. Αὐτή ἡ θέση του ἒδωσε στόν Μάρξ καί στόν μαρξισμό τή δυνατότητα νά παίξουν ἓναν τόσο σημαντικό καί τόσο καταστροφικό ρόλο στό ἐργατικό κίνημα. Οἱ ἂνθρωποι ἒψαξαν στόν Μάρξ καί νόμισαν πῶς βρῆκαν ἓναν ὁρισμένο ἀριθμό ἀπό ἓτοιμες ἀλήθειες· πίστεψαν πώς ὃλες οἱ ἂλήθειες -ἢ πάντως οἱ σημαντικότερες ἀλήθειες-, βρίσκονται στόν Μάρξ, πώς δέν ἀξίζει τόν κόπο νά σκεφτόμαστε μόνοι μας καί, μάλιστα, στό τέλος-τέλος ὃτι αὐτό εἶναι ἐπικίνδυνο καί ἲσως ὓποπτο! Αὐτή ἡ θέση νομιμοποίησε, ἐπίσης, τή γραφειοκρατία τῶν ἐργατικῶν ὀργανώσεων, πού ἐπικαλοῦνταν τόν μαρξισμό, ἐδραιώνοντάς τη στή θέση τοῦ ἐπίσημου καί ἐξουσιοδοτημένου ἑρμηνευτῆ τῆς σοσιαλιστικῆς ὀρθοδοξίας.  Αὐτό ἀκριβῶς συνέβη στό ἰδεολογικό ἐπίπεδο μέ τά λενινιστικά κόμματα. Νομιμοποιήθηκαν ἀπέναντι στόν ἑαυτό τους καί στούς ἐργάτες μέ βάση αὐτήν τήν ἰδέα: Εἲμαστε ἐκεῖνοι πού κατέχουν τήν ἀλήθεια, τή μαρξική θεωρία“.
Ἀλλά…
Μιά θεωρία δέν εἶναι τίποτε ἂλλο ἀπό λέξεις καί φράσεις πού ἒχουν, ἀναγκαστικά, πολλές δυνατές σημασίες καί, συνεπῶς, ἒχουν ἀνάγκη ἀπό ἑρμηνεία. Μιά ἑρμηνεία. ὃμως, εἶναι πάλι λέξεις καί φράσεις πού ἒχουν ἀνάγκη ἀπό ἑρμηνεία καί πάει λέγοντας
Πῶς νά σταματήσει αὐτό; Οἱ Ἐκκλησίες βρῆκαν τήν ἀπάντηση πρίν ἀπό πάρα πολύν καιρό: ὁρίζοντας μιά ‘ὀρθόδοξη’ ἑρμηνεία καί, κυρίως, ἓνα πραγματικό ὂργανο πού ἐνσαρκώνει τήν ‘ὀρθοδοξία’, τήν ἐγγυᾶται καί τήν ‘ὑπερασπίζεται’. Αὐτό, ὃμως, τό ἀντιδραστικό τερατούργημα, ἂν καί κανείς δέν τό ἐπισημαίνει, ἡ ἰδέα, δηλαδή, τῆς ὀρθοδοξίας καί τῶν πραγματικῶν φυλάκων τῆς ὀρθοδοξίας ἐνσκήπτει στό ἐργατικό κίνημα καί τό ὑποδουλώνει μέ τόν μαρξισμό, μέσα άπό τόν μάρξισμό καί χάρη στόν μαρξισμό.”

Αὐτό κάνουν καί οἱ κομμουνιστές τοῦ ΚΚΕ: Αὐτοχρίζονται κάτοχοι τῆς “ὁρθῆς” ἑρμηνείας τῆς μαρξικῆς θεωρίας. “Ἐμεῖς εἲμαστε ἡ κομμουνιστική ὀρθοδοξία! Ὃλες οἱ ἂλλες εἶναι ἀντεπαναστατικές σέχτες/αἰρέσεις!”
Ἀλλά μέ τήν ἀποδοχή, ἐκ μέρους τους, τῆς ἒννοιας τῆς ὀρθοδοξίας, πρέπει νά τούς θυμήσουμε ὃτι καί ὁ ἓνας καί ὁ ἂλλος –”ὁ Χριστιανισμός καί ὀ Μαρξισμός–, εἶναι οἱ δύο μείζονες αἱρέσεις τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ” (George Steiner). Ὁ Καθολικισμός καί ὁ Προτεσταντισμός εἶναι οἱ δύο μείζονες αἱρέσεις τοῦ Χριστιανισμοῦ καί πάει λέγοντας…


Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΣΧΑΤΟ ΔΟΓΜΑ

Κάθε θρησκεία -Ἰσλάμ, Ἰουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μαρξισμός, Ἰνδουϊσμός, Βουδισμός…-, ἀρνεῖται τή διάκριση θρησκευτικό – πολιτικό. Ἐπιδιώκει νά ἀποτελἐσει ὁλικόν θεσμό τῆς Κοινωνίας. καί νά ἐγκλείσει κάθε ἂνθρωπο μέσα στόν ἰδιαίτερο ἂκαμπτο κόσμο νοημάτων, σημασιῶν, κανόνων, ἀξιῶν της. 

Κάθε θρησκεία εἶναι ἓνας ἀπάνθρωπος Ὁλοκληρωτισμός.
Τόν ὁλοκληρωτισμό της τόν ὀνομάζει “οἰκουμενικότητα”!

Ἡ μοναδικότητα τῆς Ἐλληνοδυτικής (ὂχι τῆς “Ἐλληνο-χριστιανικῆς”!) οἰκουμενικότητας, ἡ μοναδικότητα τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, τῆς Δύσης, ἒγκειται στό κάλεσμα γιά ρήξη κάθε ἀνθρώπου μέ τόν ἐγκλεισμό του στόν κλειστό κόσμο σημασιῶν, πού συνεπάγεται ἡ “ὁμολογία πίστεως” πού ἒδωσε στό δόγμα,

ρήξη τῆς πολιτικῆς κοινωνίας μέ αὐτήν τήν ἐπιδίωξη τῆς Θρησκείας, ἡ ἀμφισβήτηση τῆς θέσμισής της “ἐλέω Θεοῦ!” -“πᾶσα ἀρχή καί ἐξουσία ἐκ Θεοῦ!”, κήρυττε ὁ ἀπόστολος τοῦ “Κυρίου” Παῦλος-, ἡ θέση σέ ἀμφιβολία τῶν θεσμῶν της, τῶν ἰδεῶν της καί τοῦ ἲδιου τοῦ ἑαυτοῦ της συνέβη γιά πρώτη φορά στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα. Τότε, στή θέση τοῦ “Καί εἶπεν ὁ Θεός…” τέθηκε τό “Ἒδοξε τῆ Βουλῆ καί τῶ Δήμω…” ὃτι αὐτό εἶναι ὀρθό. Ἐάν ἡ “δόξα” τοῦ Δήμου ἀποδειχτεῖ λανθασμένη, θά τήν ἀλλάξουμε! Δέν ὑπάρχει “ὁρθοδοξία” δοσμένη μιά γιά πάντα! Ἐμεῖς οἱ πολῖτες δημιουργοῦμε τούς θεσμούς μας ἒχοντας πλήρη γνώση ὃτι εἶναι σχετικοί καί τό νόημά τους εἶναι συνεχῶς μεταβαλλόμενο ἢ ζητούμενο.
Εἶναι μιά ὁλοκληρωτική ἐπίθεση σέ κάθε “ὀρθοδοξία”, σέ κάθε λογῆς ὁλοκληρωτισμό!

Αὐτό τό πρόταγμα τῆς ἀτομικῆς καί συλλογικῆς αὐτονομίας, τῆς κριτικῆς καί αὐτοκριτικῆς δυνατότητας, τῆς “θέσης ἐν ἀμφιβόλω τῶν ἲδιων τῶν θεσμῶν καί τῶν ἰδεῶν της, ἐν ὀνόματι μιᾶς ἒλλογης συζήτησης ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους, πού μένει ἐπ’ ἀόριστον ἀνοικτή καί δέν ἀναγνωρίζει ἒσχατο δόγμα“, πού ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης διαύγαζε (ἒκανε διαυγές) μιά ολόκληρη ζωή, ἐξαφανίστηκε γιά, περίπου, 1300 χρόνια καί ξαναεμφανίστηκε στή Δυτική Εὐρώπη, τόν 11ο αἰώνα.

Ο “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ” ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΟΓΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ:
“ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ! Ο ΘΕΟΣ Θ’ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ.” – 13ος αἰῶνας

Τόν ἲδιον αἰῶνα (τόν 11ο), ἀπό τήν ἀντίθετη κατεύθυνση, ἐντείνεται ὁ ἀγῶνας τῆς Καθολικῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας γιά αύξημένη συμμετοχή της στήν πολιτική ζωή, συνεπῶς τήν ἐξουσία τῆς κοινωνίας, συνεπῶς ἀπομακρύνεται ἀπό τή συμπεριφορά πού ὑπαγόρευαν στόν Κλῆρο τά εὐαγγέλια τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου της. Αὐτή ἡ ἐξέλιξη γίνεται αἰτία ἐμφάνισης πολλῶν χριστιανικῶν ρευμάτων καί σεχτῶν πού μοιράζονται τήν ἰσχυρή ἐπιθυμία ἂρνησης τῶν προνομίων του (Κλήρου) καί ἐπιστροφῆς στίς ἀρχές τοῦ πρώϊμου Χριστιανισμοῦ – στή φτώχεια, τήν ταπεινοσύνη κ.λπ.

Ἡ Καθολική Χριστιανική Ἐκκλησία τίς καταδικάζει ὡς αἱρέσεις [(ἐλεύθερη) “ἐπιλογή”, σημαίνει ἡ λέξη – “ἡ πράξη τῆς Ἀντιγόνης ἐξαρτᾶται, πρωταρχικά, ἀπό τήν προσωπική αἳρεσή της”] καί ὀργανώνει τήν καταστολή τους μέ κάθε μέσο πού μπορεῖ νά διαθέσει, ὃσο ἀπάνθρωπο κι ἂν εἶναι.
Τό 1231 ὁ Γεφυροποιός (Pontifex στά Λατινικά σημαίνει “γεφυροποιός”, ἀπό τίς λέξεις “ponte”/ “γέφυρα” καί “facio” / “κάνω”, σημασία πού κρύβει ἡ ἐξελληνισμένη λέξη “ποντίφικας”. Πνευματικός γεφυροποιός μεταξύ “Θεοῦ” καί ἀνθρώπων.) Γρηγόριος ὁ IX δημιούργησε τήν Ἰερά Ἐξέταση, στήν ὁποία ὁ Ἰννοκέντιος IV ἐπέτρεψε (ἀπό τό 1252) τή χρήση βασανιστηρίων, μετατρέποντάς την σέ μιάν ἀπάνθρωπη, κτηνώδη μηχανή τιμωρίας.

Ἒνα ἀπό τά πιό ἐνδιαφέροντα “αἱρετικά” ρεύματα ἦταν οἱ Καθαροί (ἀπό τήν ἑλληνική λέξη), οἱ ὁποῖοι ἦταν γνωστοί καί ὡς Ἀλβηγινοί, ἀπό τήν ὀνομασία τῆς πόλης Albi στή νότια Γαλλία, πού ἦταν ἓνα ἀπό τά βασικά κέντρα τους. Ὁμολογοῦσαν μιά ἒντονα δυαδική πίστη, σύμφωνα πρός τήν ὁποία τό σῶμα καί ὁ ὑλικός κόσμος ἀποτελοῦσαν ἒργο τοῦ Σατανᾶ, κάτι ἀπό τό ὁποῖο τό πνεῦμα ἒπρεπε νά καθαριστεῖ καί νά ἐλευθερωθεῖ. Γιά τούς Καθαρούς, ἡ Ἐκλλησία καί ὁ Κλῆρος ἀντιπροσώπευαν τόν Σατανᾶ καί κατήγγειλαν τήν προσήλωσή τους στά ὑλικά ἀγαθά καί τά κοσμικά ἐνδιαφέροντα. Ἦταν Χριστιανοί, ἀλλά ἀπέρριπταν τήν ἐξουσία τοῦ Πάπα καί ἂλλες βασικές πλευρές τοῦ Καθολικισμοῦ. Αὐτό, προφανῶς, δέν σήμαινε πολλά στούς περισσότερους κατοίκους πού ζοῦσαν στή γαλλική πόλη Beziers. Καθολικοί καί Καθαροί εἶχαν ζήσει μαζί γιά πολλά χρόνια σέ μιά σχετική ἀρμονία.

Στίς 22 Ἰουλίου 1209, γιόρταζαν μαζί τήν ἐτήσια γιορτή τῆς Μαρίας Μαγδαληνῆς.
Ξαφνικά, ὁ γιορτασμός διακόπηκε καθώς ἓνας στρατός ἀπό “Σταυροφόρους” ἒφτασε ἒξω ἀπό τά τείχη τῆς πόλης, σταλμένος ἀπό τόν Πάπα.
Ἀρχηγός τοῦ στρατεύματος ἦταν ὁ Simon de Montfort, ἓνας Γάλλος εὐγενής πού εἶχε λάβει ἀπό τόν Πάπα μιά ἰσχυρή ὑπόσχεση-κίνητρο: Θά κρατοῦσε για λογαριασμό του τή γῆ κάθε αἰρετικοῦ πού θά σκότωνε.
Συνοδεύονταν ἀπό ἓναν ἐπίσημο ἀντιπρόσωπο τοῦ Πάπα, τόν Γάλλο καλόγερο Arnaud Amaury.
Ὀ de Montfort ἀπαίτησε ἀπό τούς ἠγέτες τοῦ Beziers νά τοῦ παραδώσουν τούς αἰρετικούς τῆς πόλης.
Ἐκεῖνο ἀρνήθηκαν.
Ὁ de Montfort ἀποφάσισε νά ἐπιτεθεῖ. Ρώτησε τόν Amaury νά τοῦ πεῖ πῶς οἱ στρατιῶτες του θά ξεχώριζαν τούς Καθολικούς ἀπό τούς Καθαρούς.
Ἐκεῖνος ἀπάντησε: “Σκοτῶστε τους ὃλους. Ὀ Θεός θ’ ἀναγνωρίσει τούς δικούς του.” / “Tuez-les tous! Dieu reconnaîtra les siens”.
Ἢ, στή δοξασμένη Λατινική: “Caedite eos. Novit enim Dominus qui sunt eius.”
Ἢ, στήν Ἀγγλική, πού μᾶς ἐνδιαφέρει γιά τή συνέχεια: “Kill them all. God will recognize their own.”

Καί οἱ σταυροφόροι τούς σκότωσαν ὃλους – μέχρις ἑνός. “Και σκότωσαν κι ἐκείνους πού κατέφυγαν στίς ἐκκλησίες: κανένας σταυρός ἢ βωμός δέν μπόρεσε νά τούς σώσει. Κι αὐτά τά ἒξαλλα ἀξιολύπητα μειράκια (σ.σ.: οἱ στρατιῶτες τοῦ “Θεοῦ”!) σκότωσαν καί τούς κληρικούς καί τίς γυναῖκες καί τά παιδιά. Ἀμφιβάλλω ἐάν ἒζησε κανείς. Τέτοια σφαγή εἶχε νά συμβεῖ ἀπό τήν ἐποχή τῶν Σαρακινῶν.” (Ὁ William of Tudela, στό βιβλίο του Cathar Castles / Τά Κάστρα τῶν Καθαρῶν.)
20.000 ἂνθρωποι σκοτωμένοι καί ἡ πόλη τοῦ Bezier στίς φλόγες. Ἡ σφαγή αὐτή ἦταν μόνο μία ἀπό τίς πολλές ἀγριότητες πού συνέβησαν κατά τή διάρκεια τῆς Ἀλβηγιανῆς Σταυροφορίας. Στά ἑπόμενα σαράντα χρόνια, 1.000.000 ἂνθρωποι σκοτώθηκαν ἀπό τούς σταυροφόρους τοῦ “Θεοῦ”.

Καμμία αἳρεση καί καμμία φιλοσοφία δέν εἶναι τόσο ἀποτρόπαιη γιά τήν Ἐκκλησία, ὃσο εἶναι ὁ ἂνθρωπος“, εἶπε ὁ μέγιστος Ἰρλανδός συγγραφέας James Joyce.

video: BEZIERS 1209

“ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ. ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΕΙ.” – 20ος – 21ος αἰῶνας

Ἒνα ἀπό τά χαρακτηριστικά τοῦ Ἀμερικανικοῦ πολιτισμοῦ –ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ μέχρι παροῦσας ἱστορικῆς στιγμῆς ἡ κατάληξη τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ – πρέπει νά τό λέμε αὐτό ξανά καί ξανά!–, εἶναι ἡ ἀκαταμάχητη ἐπιθυμία του νά ὑιοθετεῖ κάθε φρικαλεότητα πού διέπραξαν ἂλλοι λαοί στήν Ἱστορία προκειμένου νά ἐδραιώσει τήν Αὐτοκρατορία του.
Τό φρικαλέο πρόσταγμα τοῦ ἀδίστακτου Καθολικοῦ καλόγερου Amaury ἦταν τό σύνθημα γιά τίς ἀγριότητες πού διέπραξαν οἱ Εἰδικές Δυνάμεις τοῦ ἀμερικανικοῦ στρατοῦ στό Βιετνάμ: “Σκοτῶστε τους ὃλους. Ἀφῆστε τόν Θεό νά τούς ταξινομήσει.”!


(Οἱ καλοί Χριστιανοί μποροῦν νά τό ἀγοράσουν, ὡς ἀναμνηστικό τῆς φρικαλέας πίστης των ἀπό ἐδῶ.
Τήν παραλαγή πού ἒκαναν οἱ Ἀμερικανοί στρατιῶτες γιά τον πόλεμο στό Ἀφγανιστάν καί τό Ἰράκ μποροῦν νά τή βροῦν ἐδῶ.)
KILL THEM ALL !

Σκοτῶστε τους ὃλους. Ἀφῆστε τόν Ἀλλάχ νά τούς ταξινομήσει.”

Στίς Ἠνωμένες Πολιτεῖες εἶναι taboo γιά  τούς πολῖτες ἡ καταγγελία φρικαλεοτήτων πού διαπράττουν τά στρατεύματά τους ἀνά τόν Κόσμο στόν ὂνομα τοῦ Χριστοῦ. “It is politically incorrect! – Εἶναι πολιτικῶς λανθασμένο!  It is a controversial theme ! – Εἶναι ἐπίμαχο θέμα !”

Ὁ μεγάλος Ἀμερικανός συγγραφέας Μάρκ Τουαίην εἶπε: “Ἑάν ὁ Χριστός ἐπέστρεφε σήμερα, δέν θά ἦταν χριστιανός!
Γι’ αὐτό…

Ἠρέμησε καί σκότωσε τόν Θεό σου 

( Συνεχίζεται μέ φρικαλεότητες ἂλλων “ὀρθοδοξιῶν” )

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ
ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ – 1: “ΘΕΟΣ” ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ
* ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Advertisements

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...