* ΕΘΝΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ – Η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΟΥΝ !

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑΛυσσασμένοι ἐθνικιστέςΓκραικομάνοι [Ἀρμάνοι πού θεωροῦν ἑαυτόν τόν πιό γνήσιο Γραικό (sic!)] καί Γραικοί αὐτῆς τῆς χώρας–, “ἒσπασαν” τούς μετρητές τῆς πλατφόρμας wordpress.com μέ τίς ἐπισκέψεις τους στήν ἱστοσελίδα μου, γιά νά μάθουν ποιός εἶμαι ἐγώ πού τόλμησα νά ὀργανώσω παρουσίαση τοῦ Μικροῦ Πρίγκηπα στ’ Ἀρμανικά, στήν καρδιά τῆς Ἀθήνας καί συνεχίζω ὀργανώνοντας ἀφιέρωμα στήν ἀρμανική ποίηση χωρίς τήν “ἂδειά” τους! Μαθαίνω, ἐπίσης, ὃτι “μαγειρεύουν” ἀπειλές γιά τή σωματική ἀκεραιότητα ἐμοῦ καί τῶν συμμετεχόντων στό ἀφιέρωμα στήν ποίηση τῶν Ἀρμάνων. Δέν ἐκπλήσσομαι. Τούς ἒχω ζήσει σ’ αὐτήν τή χώρα πολλές δεκαετίες! Ἂνθρωποι στεῖροι, ἂγονοι, χέρσοι, καλοπληρωμένοι καριερίστες τῆς πατριδοκαπηλείας καί κυνικοί τυχοδιῶκτες τῆς ἐθνικοφροσύνηςἀνίκανοι νά ἀρθρώσουν ἒστω καί ἓνα ἑκατομμυριοστό Ἀλήθειας ἢ νά δημιουργήσουν ἒστω καί ἓνα ἑκατομμυριοστό Ὀμορφιᾶς ἀπό αὐτή πού δημιουργοῦν οἱ πραγματικοί καλλιτέχνες μέ τό ἒργο τους, δέν ἒχουν μάθει τίποτε ἂλλο ἀπό τό νά μισοῦν ἀνελέητα!
Φαρμάκι πίνουν, ὂρθιοι νά σταθοῦν.
…………………………………………….
Τό μίσος γιατρικό τους καί γιατρός.
ὃπως γράφει ὁ Μᾶνος Ἐλευθερίου στό ποίημά του Θάνατος στήν ἐπαρχία [Ανάμνηση Κ. Γ. Καρυωτάκη.]
Τούς λέω, ὃμως, τοῦτα: Ἐγώ δέν εἶμαι τοῦ χεριοῦ τους! Ἐπίσης, γι’ αὐτούς πέρασε γιά πάντα ὁ καιρός –οἱ δεκαετίες τοῦ ’50, τοῦ ’60. τοῦ ’70–, πού μποροῦσαν νά μᾶς τρομοκρατοῦν ἀτιμώρητα στά χωριά μας μέ τόν παππᾶ, τόν δάσκαλο καί τόν χωροφύλακα! Βρισκόμαστε στό 2014!  Καί τό δαχτυλάκι τους νά κουνήσουν ἀπειλητικά, στά ἑπόμενα πέντε λεπτά θά τό ἒχει μάθει ὃλος ὁ πλανήτης ! Ἐνημέρωσα ἢδη αὐτούς πού πρέπει γιά τίς ἀπειλές τους καί πρίν ἀπ’ ὃλους τήν UNESCO, ὑπό τήν αἰγίδα τῆς ὁποίας βρίσκονται ὃλες οἱ εὐρωπαϊκές γλῶσσες πού ἀπειλοῦνται μέ ἐξαφάνιση – ἀνάμεσά τους καί ἡ μητρική μου γλῶσσα, ἡ Ἀρμανική ! Γιά τήν ὣρα, τούς ἀφιερώνω τό ἀκόλουθο κείμενο. Τό ἀπόσπασμα ἀπό τό ποίημα τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη ὡς “προμετωπίδα” τοῦ ἂρθρου τό ἒθεσα ἐγώ. Θά ἐπανέλθω.

                                                        * * * * *
Κι πατρίδα     μιά τοιχογραφία μ’ πιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες σλαβικές    πού ν τύχει καί βαλθες γιά νά τήν ποκαταστήσεις πς μέσως φυλακή
και δίνεις λόγο

 Σ’ να πλθος ξουσίες ξένες    μέσω τς δικς σου πάντοτε

 πως γίνεται γιά τίς συμφορές

 Ὀδυσσέα Ἐλύτη,  Δρο σημένιο ποίημα (ἀπό τήν ποιητική συλλογή Τό Φωτόδεντρο καί Δεκάτη Τετάρτη μορφιά, ἐκδόσεις Ἲκαρος.)

* * * * *

Λένε ότι οι καθηγητές της Ιστορίας –στη μέση και ανώτερη εκπαίδευση–, τρέμουν τις ερωτήσεις των μαθητών, όπως, περίπου, στις οικογένειες οι πατεράδες τρέμουν ή αποφεύγουν τις ερωτήσεις των παιδιών τους για «δύσκολα» θέματα. Τι συνάγεται από αυτό; Ότι δεν έχει έρθει ακόμα ο καιρός για να μάθουν την αλήθεια. Ωσότου έρθει η κατάλληλη στιγμή –που συνήθως αργεί και αναβάλλεται για πιο εύθετο χρόνο–, ο νεοπολίτης βάζει χρόνια, φρονηματίζεται, εγκολπώνεται ακλόνητες πεποιθήσεις, μαθαίνει τη φράση-κλειδί «βάζω το χέρι μου στη φωτιά!», γίνεται τέλος πάντων ένας «παλιός» που ξέρει.
Πράγματι είναι αλλόκοτος ο τρόπος που «παλιώνουν» οι πολίτες στη χώρα μας, που μαθαίνουν το παρελθόν της (κυρίως τα 170 τελευταία χρόνια) και το αξιοποιούν κατά δύναμη. Είναι τόσο δύσκολο πια να διδαχθούμε την απελευθέρωση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τους αλυτρωτικούς πολέμους που ακολούθησαν, το ρόλο της Μεγάλης Ιδέας και της Μεγάλης Ελλάδας, το ’12, το ’22, τον πόλεμο και τον Εμφύλιο; Προφανώς όχι. Με τη διαφορά ότι οι νεο-Έλληνες, που γεννήθηκαν τον 19ο αιώνα, υποχρεώθηκαν εκ των πραγμάτων να θέσουν υπό επιτροπεία και απηνή έλεγχο ιστορικές παραδόσεις που τύποις τους ανήκαν.
Το ιστορικό παρόν έχει ανάγκη μεγάλο παρελθόν για να «δέσει» και πολύ περισσότερο για να πείσει. Από παρελθόν, εμείς, άλλο τίποτα. Γλώσσα πανάρχαια, πατρίδα χιλιετηρίδων, θρησκεία κραταιά. Τι έλειπε; Οι αρμόδιοι ιστορικοί που θα έστηναν τις ιστορικές γέφυρες, θα συναιρούσαν το παλαι ποτέ με το σήμερα και θα ορθοτομούσαν το λόγο της ιστορικής αληθείας. Ο Ζαμπέλιος και ο Παπαρηγόπουλος, όπως ξέρουμε, νομιμοποίησαν με τα έργα τους το δικαίωμα του νεοέλληνα να θεωρεί τον εαυτό του μοντέρνο και πανάρχαιο και του εμφύσησαν το φρόνημα του δικαιώματος στο μέλλον. Όμορφη αποστολή και περατωμένη από έντιμους ανθρώπους. Πλην όμως αυτό το τεχνούργημα που συνέδεε της αρχαιότητα με το Βυζάντιο, την Κωνσταντινούπολη με την Αθήνα, τη λατινοκρατία με την τουρκοκρατία ωσότου οδηγήσει στη μεγάλη ανασύσταση παραήταν όμορφο για να έχει δικαιώματα στην πραγματικότητα.
    Η Ιστορία αναγνωρίζει ρήξεις, ασυνέχειες, ακμή και παρακμή, δίνει μεγάλη σημασία στους πληθυσμούς, δεν είναι ακαδημαϊκή διάλεξη υπεράνω δικαίων και αδίκων. Μέχρι να αποδεχθούμε τη «μικρή» Ελλάδα, έπρεπε να περάσει ένας αιώνας με μεγαλοϊδεατισμούς και φανφαρόνικους πολέμους, που φαρμάκωσαν τον τόπο. Το πλαστό στοιχείο, δηλαδή ο μεγαλοϊδεάτης και πτωχαλαζόνας νεοέλλην, κυριάρχησε∙ επίσης, η ιδεολογία του καλού, αδικημένου λαού που αιωνίως διώκεται και κινδυνεύει. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα κατηγορούμε τους Σκοπιανούς για αλυτρωτισμό. Ποιοι; Εμείς που προβάλαμε τον αλυτρωτισμό ως επίσημη εθνική ιδεολογία επί έναν αιώνα!
    Ένα από τα περίεργα γεωπολιτικά φαινόμενα της χώρας μας είναι ότι, ενώ ελευθερώθηκε ζητώντας προστασία από τις Μεγάλες Δυνάμεις, με αποτέλεσμα να συσταθεί σε κράτος-προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας, ο λαός παρέμεινε δεμένος με τη μεγάλη φίλη και ορθόδοξη Ρωσία σε όλο το μάκρος του 19ου αιώνα. Όταν δε εμφανίστηκε το ΚΚΕ, η νέα δύναμη στη ντόπια κοινωνία, ο ρωσόφιλος αλυτρωτισμός συνεχίστηκε υπό το πρίσμα της λαϊκής επανάστασης. Ποιος θα μπορούσε να περιγράψει με «επιστημονικό» φρόνημα αυτές τις μεταλλαγές και να δώσει ταυτότητα στη χώρα; Χωρίς καμία υπερβολή, ο τυχοδιωκτισμός αποτέλεσε το μέγα εθνικό κίνητρο όλων των μεγάλων γεγονότων αυτούς τους δύο αιώνες. Οι Ελλαδίτες κατανάλωναν ένδοξο παρελθόν για να αποκτήσουν ελπιδοφόρο μέλλον.
    Πάντα υπό το πρόσχημα αυτοσχέδιων ιδεολογιών. Το ισχυρό επιχείρημα ότι η χώρα ανήκε και ανήκει στην ευρωπαϊκή οικογένεια –ιστορικά ατεκμηρίωτο–, υποστηρίζεται σήμερα και «επαληθεύεται» πλέον εμπράκτως, μια και η χώρα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο που η Ευρώπη ιστορικώς είναι σοφή, διότι σπούδασε τον πόλεμο σε όλες του τις μορφές και, παρά τη φαινομενική της φιλοφροσύνη προς τις αδύναμες χώρες, κάνει τα στραβά μάτια στις αλαζονικές επεμβάσεις του Πενταγώνου.
  Η στενοχώρια των σημερινών ιστορικών είναι φανερή. Για να επιτελέσουν επιστημονικό έργο, πρέπει να ξεμασκαρέψουν τη Μαριορή, όπερ σημαίνει να καταργήσουν τη γνωστή και ψευδολόγο, για εθνικούς λόγους, Ιστορία. Δεν πρόκειται για επιμέρους περιόδους, για κάποια τέλος πάντων συγνωστά σφάλματα. Πρόκειται για μια απίθανη ταφόπλακα πάνω στα γεγονότα, που δεν αφήνει τους ανθρώπους να ανασάνουν.
  Για παράδειγμα, οι γραφιάδες που θα ήθελαν να επαινέσουν την αντοχή των πληθυσμώναυτό το υπέροχο συνονθύλευμα από Ρωμιούς, Ελλαδίτες, Αρβανίτες, Βλάχους, Σέρβους, Οθωμανούς, Δυτικούς και ό,τι βάλει ο νους τού ανθρώπου–, αποθαρρύνονται για εθνικούς λόγους. Η άποψη ότι η χώρα αυτή είναι δημιούργημα του 19ου αιώνα και μόνο ως νεοφανές κρατίδιο θα πρέπει να κριθεί, απορρίπτεται εν ονόματι του πανάρχαιου παρελθόντος «μας» και της μεγαλειοτάτης «συνέχειας». Τα ονόματα των τόπων, χωριών και πόλεων, που προδίδουν αυτό το παρελθόν, μασκαρεύονται εκ συστήματος, για να μην απομείνει σημάδι από τα πρόσφατα. Μόνο το αρχαϊκό ισχύει.
Αρκεί να κοιτάξει κανείς μέσα του για να συναισθανθεί την ιστορική ανηλικιότητα του σημερινού νεο-Έλληνα: μπόσικη ρητορεία, φτηνός ευρωπαϊσμός, μεγαλοϊδεατισμοί της δεκάρας, κοσμοπολίτικο θράσοςκοιτάζουμε τον τόπο με ευρωπαϊκή ματιά και τρέμουμε την κρίσιμη ερώτηση: Τις ει ;

 Κωστής Παπαγιώργης, Διαχείρηση Ιστορικών Κρίσεων, στη σελίδα του Heavy Metal, του περιοδικού LIFO, 13-19 Μαρτίου 2008.
ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Advertisements