* ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ; – 2: 1934. Η νύχτα τῶν μεγάλων μαχαιρῶν τοῦ Χίτλερ καί ἡ δολοφονία τοῦ Κίρωφ

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

30 ΙΟΥΝΙΟΥ 1934, ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η «ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΑΧΑΙΡΙΩΝ» ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ ΤΗΣ ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1934, ΡΩΣΙΑ (ΕΣΣΔ): Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΙΡΩΦ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

Τοῦ Κωνσταντίνου Θεμελῆ
e-mail: conthemelis@gmail.com

Παραθέτω: «Στήν ἀρχή τῆς δεκαετίας 1930-1940, ὃταν ἒπρεπε νά συγκρουστεῖ μέ τόν φασισμό καί νά τόν νικήσει ἢ νά καταποντιστεῑ ἀπ’ αὐτόν, ἡ γαλλική Ἀριστερά παρουσίαζε ἓνα θλιβερό θέαμα: τό θέαμα τῆς διχόνοιας, τῆς ἀπολίθωσης καί τῆς ἀδυναμίας.  
  »Πρῶτα-πρώτα, τό ἀναπάντεχο γεγονός τῆς παγκόσμιας οἰκονομικῆς κρίσης πού ξέσπασε στό τέλος τοῦ 1929 καί πού, ἂν καί στά χαρτιά προσέφερε στήν Ἀριστερά ἓναν εὒκολο θρίαμβο, μιά καλόδεχτη, ἂν και ἀπρόσμενη, ἐπαλήθευση τῆς θεωρίας της, στήν πραγματικότητα ὡστόσο τή βρῆκε ἀπόλυτα ἀνέτοιμη: ἡ ἒκπληξη τῶν ἡγετῶν τοῦ Κρεμλίνου, πού εἶχαν «στά κρυφά» ποντάρει σέ μιά παραδική σταθεροποίηση τοῦ καπιταλισμοῦ, στάθηκε τό ἲδιο μεγάλη –παρ’ ὃλες τἰς διαβεβαιώσεις τους γιά τό ἀντίθετο-, ὃσο καί τῶν ἀφελῶν σοσιαλδημοκρατῶν πού εἶχαν αἰχμαλωτιστεῑ ἀπό τή γοητεία τῆς ‘ἀμερικανικῆς εὐημερίας’.
  Καί μερικούς μῆνες ἀργότερα, τό ἀλλο μεγάλο ἀναπάντεχο γεγονός τῶν γερμανικῶν ἐκλογῶν τῆς 14ης Σεπτεμβρίου 1930, ὃπου οἱ ναζιστές κέρδισαν 107 ἒδρες στό Ράϊχσταγκ –ἀντί γιά τίς 12 πού εἶχαν πρίν–, μέσα σέ ἓνα τεράστιο πανδαιμόνιο ἀπό ποδοκροτήματα μέ μπόττες καί Sieg Heil !
  Ξαφνικά, χωρίς κάν νά προλάβει νά τό δεῖ νάρχετε καί νά τό ξορκίσει, ἡ γαλλική Ἀριστερά, σχολαστική καί  δέσμια τῶν παλιῶν θεωρητικῶν συνταγῶν της, εἶχε μπροστά της τό σχεδόν ἂγνωστο φάσμα τοῦ φασισμοῦ. 

  Κι ὃμως, ἡ ἀπειλητική αὐτή ἐμφάνιση δέν εἲταν κάτι τό ἐντελῶς καινούργιο. Ἐδῶ καί ὀχτώ χρόνια, ἡ πάθηση αὐτή, πού δέν τήν εἲχε ἀκόμα ἀναλύσει σ’ ὃλο της τό βάθος ἡ κοινωνιολογική ἰατρική, εἶχε κατακλύσει τή γειτονική Ἱταλία καί τήν εἶχε ἰσοπεδώσει.  Ἡ ἀριστερά ὃμως δέν πῆρε ποτέ στά σοβαρά αυτό τό «ἐκεῖθεν τῶν Ἂλπεων» φαινόμενο.
»Δεν θέλησαν νά δεχτοῦν ὃτι ἐδῶ εἲχαν νά κάνουν μέ μιά ἐπιδημική ἀσθένεια κι ὃτι τά ἲδια αἲτια μποροῦσαν νά παράγουν ἀλλοῦ τά ἲδια ἀποτελέσματα. Ἀκόμα καί στήν Ἰταλία, οἱ σοσιαλιστές, λίγο πρίν ἀπ’ τήν Πορεία στή Ρώμη, εἲχαν καγχάσει. Ὃσο γιά τούς κομμουνιστές, εἲταν καταδικασμένοι ν’ ἀρνοῦνται τό φασιστικό κίνδυνο, διακηρύσσοντας ὃτι ὑπάρχει ἀπόλυτη ταύτιση ἀνάμεσα στίς διάφορες μορφές τῆς ἀστικῆς κυριαρχίας, εἲτε τή «δημοκρατική» εἲτε τή φασιστική ἐτικέτα ἒχει αὐτή. Μετά τήν ἦττα, οἱ νικημένοι Ἰταλοί εἲταν οἱ πρῶτοι πού προσπάθησαν νά πείσουν τ’ ἀδέλφια τους τῶν ἂλλων χωρῶν ὃτι δέν ἒπρεπε νά φοβοῦνται παρόμια ἀπειλή: πορεία στό Βερολίνο δέν γινόταν ποτέ∙ ἡ δημοκρατία τῆς Βαϊμάρης εἲταν ἂτρωτη ἀπό κάθε κίνδυνο. Κι οἱ ἀγαθοί Γερμανοί, στή μακάρια ὑπεροψία τους, πείθονταν εὒκολα: σοσιαλδημοκράτες καί κομμουνιστές μαζί διακήρυξαν ὃτι ἡ γερμανική ἐργατική τάξη ἒχει ὑψηλή πολιτική διαπαιδαγώγηση: ἓνας τόσο κτηνώδικος σφαγιασμός τῆς δημοκρατιάς εἲταν ἀδιανόητος γιά τή χώρα τοῦ Γκαῖτε. Ὁ φασισμός δέν εἶχε πιθανότητες ἐπιτυχίας παρά μόνο στίς καθυστερημένες μισοαγροτικές χῶρες κλπ., κλπ.

  Ἡ ἒκπληξη τῆς 14ης Σεπτέμβρη 1930 δέν ἂρκεσε γιά ν’ ἀνοίξει τά μάτια αὐτῶν τῶν τυφλῶν. 
  »Ὃμως οἱ ἀλυσιδωτές ἀντιδράσεις, ὃπως θά λέγαμε σήμερα, συνέχιζαν νά ξαφνιάζουν τήν Ἀριστερά μας μ’ ἓναν ἀδυσώπητο ρυθμό. Στίς 30 Γενάρη 1933, εἶχε τήν ἒκπληξη τῆς κατάληψης τῆς ἐξουσίας ἀπ’ τόν ἐθνικοσοσιαλισμό, πού τήν ἀκολούθησαν ἀπό κοντά ἡ πρόκληση τῆς πυρκαγιᾶς τοῦ Ράϊχσταγκ καί ἡ θέση ἐκτός μάχης τοῦ γερμανικοῦ ἐργατικοῦ κινήματος.»
(Ντανιέλ Γκερέν, φαιά Πανούκλα, ἐκδόσεις «Κείμενα», μτφρ. Μπάμπη Λυκούδη, Ἀθήνα, 1971. Τά κείμενα τοῦ βιβλίου γράφηκαν καί  κυκλοφόρησαν σέ ἐφημερίδες καί περιοδικά τό 1932 καί 1933.  Τό πάνω ἀπόσπασμα εἶναι ἀπό τήν Εσαγωγή σ’ αὐτά τά κείμενα, ἡ ὁποία γράφηκε καί δημοσιεύτηκε τό 1954.)  


ΤΥΦΛΟΙ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ

Ἀπό τήν εἰσήγηση τοῦ «Μεγάλου Τιμονιέρη»/Στάλιν στό 17ο Συνέδριο τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, τό ὁποῖο πραγματοποιήθηκε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1934, φανερώθηκε ἡ στενότητα τῶν πολιτικῶν ἀντιλήψεών του γιά τόν ἀναδυόμενο Ναζισμό.
Στίς 30 Ἰανουαρίου τοῦ προηγουμένου χρόνου ὁ «Führer/Ἠγήτωρ»/Χίτλερ εἶχε ἀνακηρυχθεῖ Καγκελάριος τοῦ Ράϊχ, στή συνέχεια εἶχε διαλύσει ὃλα τά κόμματα καί τά συνδικάτα, ὁ ἀντισημιτισμός του ἐκδηλωνόταν ἐγκληματικά, εἶχε δημιουργήσει τά πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιά τούς ἐργάτες πού ἐναντιώνονταν στόν Ἐθνικοσοσιαλισμό του καί ὃλο αὐτό ὁ «Μεγάλος Τιμονιέρης» τό ἀντιλαμβανόταν ὡς ἐπανεμφάνιση τοῦ πρωσικοῦ μιλιταρισμοῦ, μιά «νέα» πολιτική, πού θύμιζε τήν πρώην πολιτική τοῦ Γερμανοῦ Αὐτοκράτορα/Κeiser, κι αὐτό «ἐπειδή ἡ ἐργατική καί ἡ άστική γερμανική τάξη ἦταν ἀδύναμες».
  Ὁ Τρότσκι, ἀπό τήν τουρκική Πρίγκηπο ὂπου βρισκόταν ἐξόριστος, ἢδη ἀπό τόν Ἰούνιο τοῦ 1933 εἶχε κάνει μιά σωστότερη ἀνάλυση. Δύο ἀπό τίς πιό σημαντικές ἐκτιμήσεις του ἦταν ὃτι ὁ Ναζισμός προωθοῦσε τήν ἰδεολογία «φυλῆς» καί ὃτι εἰσήγαγε στήν Πολιτική τόν πόκοσμο τς γερμανικς κοινωνίας.

Σ’ αὐτό τό συνέδριο, «παλιά λενινιστικά στελέχη» πού θυμοῦνται τή Διαθήκη τοῦ Λένιν, σκέφτονται ὃτι ἦρθε ἡ ὢρα νά ἀπομακρύνουν τόν Στάλιν ἀπό τή θέση τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα καί νά τόν μεταθέσουν σέ κάποιαν ἂλλη. Στή διάρκεια ἑνός διαλείμματος, σέ μιά γωνιά τῆς αἲθουσας, ὀργανώνουν φανερή συνεδρίαση καί καλοῦν τόν Κίρωφ (πού εἶναι γενικός γραμματεάς τοῦ Κόμματος στό Λένινγκραντ) νά θέσει ὑποψηφιότητα γιά τή θέση τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα. Ὁ Κίρωφ ἀρνεῖται: «Σταματεῖστε τίς ἀνοησίες! Εγώ Γενικός Γραμματέας; Ἀστειεύεστε!» Ὀ Κίρωφ δέν ἒχει οὒτε τή φιλοδοξία οὒτε τίς ἰκανότητες νά εἶναι ἀντίπαλος τοῦ Στάλιν.
  Ἀλλά ὁ καχύποπτος τύραννος παίρνει τή συνεδρίαση στά σοβαρά, γελάει μέ τήν ἀφέλεια τῶν ἀντιπάλων του καί ἀναρωτιέται ἐάν ὁ πιστός φίλος του παίζει διπλό παιχνίδι. (Ἀπό το βιβλίο τοῦ Jean-Jacques Marie, Στάλιν, ἐκδόσεις «Ὀδυσσέας», μτφρ. Ἐλένης Ἀστερίου.)


30 ΙΟΥΝΙΟΥ (– 2 ΙΟΥΛΙΟΥ) 1934

Η «ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΑΧΑΙΡΙΩΝ»

 Τό SS (Schutzstaffel/Σῶμα προστασίας), ἡ προσωπική φρουρά τοῦ Χίτλερ καί ἂλλων ἀξιωματούχων, εἶχε δημιουργηθεῖ τό 1925. Τά μέλη του ἒρχονταν ἀπό τήν ἐλίτ τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ Κόμματος καί, ὡς Σῶμα, ἐλεγχόταν πλήρως ἀπό αὐτό. Τό 1929 τήν ἀρχηγία του ἀνέλαβε ἓνας κοτοπουλς, ὁ Χάϊνριχ Χίμλερ.
  Τό SA (Sturmabteilung/Τάγμα Ἐφόδου) εἶχε δημιουργηθεῖ ἀπό τόν σκληρό στρατιωτικό Ἒρνστ Ρέμ, γιά πρώτη φορά, τό 1920, ὡς περιφρούρηση τῶν συνελεύσεων τοῦ Κόμματος. Ἀργότερα ἐξελίχθηκε σέ παραστρατιωτική ὀργάνωση καί κυρήχθηκε παράνομο μετά τό Πραξικόπημα τῆς Μπυραρίας τοῦ Μονάχου, στίς 8 καί 9 Νοεμβρίου 1923. Ξανασχηματίστηκε τό 1925 καί ἒζησε μέχρι τή Νύχτα τν Μεγάλων Μαχαιριν, τήν 30η Ἰουνίου 1934, ὃταν ὁ ἲδιος ὁ Χἰτλερ ἒδωσε διαταγή νά σκοτώσουν ὃλους τούς ἀξιωματικούς του.

1934. Ὃντας Καγκελάριος, ὁ Χίτλερ δέν χρειάζεται πλέον τό SA του. Θέλει νά πάρει μέ τό μέρος του τόν στρατό τῆς Γερμανίας, ό ὁποῖος τότε ὀνομάζεται Ράϊχσβερ/Ἂμυνα τῆς Αὐτοκρατορίας, καί τούς Γερμανούς κεφαλαιοκράτες. Τό SA ἦταν ἀπό τήν ἀρχή ἠμιαυτόνομο, ἀπαρτιζόταν ἀπό τά πρώην Freikorps/Ἐλεύθερα Σώματα ἐθνικιστῶν-βετεράνων τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, δροῦσε, πολλές φορές, ἀνέλεγκτο στούς δρόμους τῶν γερμανικῶν πόλεων καί ἐπιθυμοῦσε νά ἀπορροφήσει τόν γερμανικό στρατό ὑπό τίς διαταγές τοῦ ἀρχηγοῦ του Ἒρνστ Ρέμ.
  Οἱ στρατιωτικοί καί οἱ μεγαλοβιομήχανοι ἒχουν ἀπειλήσει τόν Χίτλερ ὃτι θά κηρύξουν τό κόμμα του παράνομο ἐάν δέν διαλύσει τό SA.
  Τό πρωινό τῆς 30ης Ἰουνίου  ἐκεῖνος ἒδωσε ἐντολή στό SS καί τή Gestapo (Geheime Staatspolizei, Μυστική Κρατική Ἀστυνομία), νά σκοτώσουν ὃλα τά στελέχη τοῦ SA.
Ὁδήγησαν τόν Ρέμ στή φυλακή τοῦ Μονάχου καί τόν ἂφησαν στό κελί μέ ἓνα πιστόλι, ἀλλά ἐκεῖνος δέν αὐτοκτόνησε. “Ἂν ὁ Ἀδόλφος θέλει νά πεθάνω, ἂς ἒρθει νά μέ σκοτώσει ὁ ἲδιος!” (Ἦταν ἀπό τούς ἐλάχιστους ἒμπιστους συνεργάτες τοῦ Χίτλερ, πού τόν προσφωνοῦσε μέ τό μικρό του ὂνομα καί στόν Ἐνικό.)
Τόν σκότωσαν μία μέρα ἀργότερα.

 Ὁ Χίτλερ ἒχει, ἐπίσης, ἓτοιμη τήν προκατασκευασμένη κατηγορία γιά ἀπόπειρα πραξικοπήματος μέ ἐπικεφαλῆς τόν Ρέμ.
  Ἐπιπλέον, δέν χάνει τήν εὐκαιρία νά σκοτώσει καί ἐνοχλητικούς ἀντιπάλους μέσα καί ἒξω ἀπό τό κόμμα του, πού δέν ἒχουν καμμία σχέση μέ τό SA.
  Πρίν ἀπ’ ὃλους τόν Γκρέγκορ Στράσσερ. «Μέ μπόττες καί στρατιωτικό ζωστήρα, μαύρη γραβάτα πάνω ἀπό τό φαιό του χιτώνα, κοντούλης, φαλακρός, λίγο παχύς, μέ τό κάτω χεῖλος ἐξογκωμένο, ὁ Γκρέγκορ Στράσσερ δίνει πιό πολύ τήν ἐντύπωση κωμικοῦ παρά μαχητῆ. Ὡς πολίτης εἲταν ἀποθηκάριος κ’ ἡ πανοπλία πού ἒχει φορτωθεῖ τώρα δέν ἀρκεῖ γιά νά καμουφλάρει τή λαουτζίδικη μικροαστική κοψιά. Ἀλλά δέν εἶναι καθόλου κουτός. Τόν θεωροῦν σάν τόν πιό ἒξυπνο καί τόν πιό ‘άριστερό’ ναζιστῆ ἠγέτη. Μερικοί, μάλιστα, λένε ὃτι εἶναι ὁ πραγματικός ἀρχηγός τοῦ κόμματος. Πραγματικά, ἡ ἰσχυρή του προσωπικότητα ἐπισκιάζει τόν Χίτλερ, πού θά τόν σκοτώσει σάν σκυλί, στίς 30 Ἰουνίου 1934.» (Ντανιέλ Γκερέν, φαιά πανούκλα. Ἀπό τήν ἀφήγηση μιᾶς ἐπίδειξης δύναμης τῶν ἐθνικοσοσιαλιστῶν στή Δρέσδη, τό 1932.)
  Τόν πρωθυπουργό τῆς Βαυαρίας Ρίττερ φόν Κάρ, ὁ ὁποῖος εἶχε ματαιώσει τό πραξικόπημά του, στό Μόναχο, τό 1923.  
  Τόν πρώην Καγκελάριο φόν Σλάϊχερ καί τή σύζυγό του.
  Τόν  στρατηγό φόν Μπρέντοβ, κ. ἂ.
  Ἡ αὐλαία τῆς Μεγάλης χιτλερικῆς Τρομοκρατίας ἀνοίγει.

1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1934
ΤΟ ΣΙΝΙΑΛΟ ΟΤΙ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η “ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ”.

 Στό Κρεμλίνο (Φρούριο σημαίνει ἡ λέξη στά Ρωσικά), ὁ Στάλιν λέει σέ ἀνθρώπους πού ἐμπιστεύεται ὃτι εἶναι ἐντυπωσιασμένος ἀπό τήν ταχύτητα μέ τήν ὁποία ὁ Χίτλερ ἐξολόθρευσε τούς χθεσινούς στενούς συνεργάτες του, ἀπό τίς προκατασκευασμένες κατηγορίες πού ἑτοίμασε καί τό γεγονός ὃτι βγήκε ὡφελημένος ἀπό τήν ἐξολόθρευση.

“Μήπως στό Λένινγκραντ παίζεται ἓνα ριμέϊκ τῆς ἐξόντωσης τοῦ Ρέμ;”
 Στἰς 15 Ὀκτωβρίου πράκτορες τῆς NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Ἐσωτερικῶν Ὑποθέσεων, ἡ διαβόητη μυστική Ἀστυνομία τῆς ΕΣΣΔ, μέ προγόνους τήν χράνα τοῦ Τσάρου καί τήν Τσεκά τοῦ Λένιν καί ἀπόγονο τήν ἐξ  ἲσου διαβόητη KGB) ἒπιασαν ἓναν νεαρό ἂνδρα κοντά στό σπίτι τοῦ Κίρωφ, στό Λένινγκραντ, ἒψαξαν στήν τσάντα του, βρῆκαν ἓνα ρεβόλβερ καί τόν… ἂφησαν. Ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἐμφυλίου πολλοί παρτιζάνοι καί νεαροί κομμουνιστές διαθέτουν ρεβόλβερ καί τό συγκεκριμένο εἶναι καταγεγραμμένο ἀπό τό 1924. Ἀλλά οἱ πράκτορες δέν ξέρουν ὃτι ὁ Νικολάγιεφ διαγράφηκε πρόσφατα ἀπό τό Κόμμα, ὃτι ἡ ὂμορφη κοκκινομάλλα σύζυγός του ἦταν γραμματέας τοῦ Κίρωφ τόν προηγούμενο χρόνο καί ὁ ἲδιος ὁ Νικολάγιεφ ἒχει ζητήσει ἐπανεγγραφή στό κόμμα, άλλά ὁ Κίρωφ δέν ἒχει ἀπαντήσει.
  Τήν 1η Δεκεμβρίου 1934, στίς 4.30΄τό ἀπόγευμα ὁ Κίρωφ ἀνεβαίνει  στό γραφεῖο του, στό Ἰνστιτοῦτο Σμόλνι.
  Τόν ἀκολουθεῖ ὁ πράκτορας-φύλακάς του.
  Ὀ Κίρωφ προσπερνᾶ τόν Νικολάγιεφ, ὁ ὁποῖος τόν περιμένει κρυμμένος σέ ἓναν διάδρομο.
  Ὀ Νικολάγιεφ βγάζει τό ρεβόλβερ καί τόν πυροβολεῖ μία φορά στόν λαιμό.
  Ὀ Κίρωφ πεθαίνει ἀκαριαῖα.

Οἱ παλιοί ἀντιπολιτευόμενοι, πού θά διακαστοῦν σύντομα σέ δίκες-παρωδία καί θά τουφεκιστοῦν,  ὑπονοοῦν τόν Στάλιν.
  Ὀ Ἀλεξέϊ Ρίκωφ, κορυφαίο στέλεχος τοῦ Κόμματος, πού θα δικαστεἶ ἀπό τίς 2 μέχρι τίς 13 Μαρτίου τοῦ 1938 λέει στήν κόρη του: “Στήν Πετρούπολη σκότωσαν τόν Κίρωφ. Εἶναι τό σινιάλο γιά τήν ἐξαπόλυση τῆς τρομοκρατίας.»
 Στήν ἐφημερίδα ζβέστια/ΕἰδήσειςΝικολάϊ Μπουχάριν, θεωρητικός τοῦ Κόμματος, χλωμός καί διαλυμένος λέει στόν Ίλιά Ἒρενμπουργκ: «Καταλαβαίνετε τί σημαίνει αὐτό;  Τώρα ΑΥΤΟΣ θά μπορεῖ νά κάνει ὃ,τι θέλει μαζί μας… Καί θά ἒχει δίκιο.»
 Ὁ τροτσκιστής Μουράλωφ λέει στήν οἰκογένειά του: «Εἶναι ἓνα χτύπημα πού σχεδιάστηκε ἀπό αὐτόν. Εἶναι τό σινιάλο ὃτι πλησιάζει ἡ νύχτα τοῦ Ἀγίου Βαρθολομαίου.»

Ὁ Στάλιν δείχνει ἀμέσως τόν Τρότσκι, τόν Ζηνόβιεφ, τόν Κάμενεφ καί τούς ὀπαδούς των.
Ὁ Τρότσκι θά ἀπορρίψει μέχρι τέλους τήν ἐκδοχή μιᾶς δολοφονίας σχεδιασμένης ἀπό τόν Στάλιν.

 “Ποτέ κάποιο ἒγκλημα δέν ἀξιοποιήθηκε τόσο πολύ ἀπό ἐκεῖνον πού οἱ φῆμες κατηγοροῦν ὃτι διέπραξε”.
 Ὁ Στάλιν πηγαίνει στό κελί τοῦ Νικολάγιεφ καί τοῦ ὑπόσχεται ὃτι θά τοῦ χαρίσει τή ζωή, ἐάν ἐκεῖνος τοῦ ἀποκαλύψει τούς συνενόχους.
 Ὂταν ὁ Στάλιν φεύγει, ὁ Νικολάγιεφ σαρκάζει μπροστά στόν φύλακα: “Ὑποσχέθηκε νά μοῦ χαρίσει τή ζωή ἐάν καταγγείλω τούς συνενόχους. Άλλά δέν ἒχω συνενόχους.”
 Ὁ Στάλιν ἀναθέτει σέ δικούς του νά ἀναγκάσουν τόν Νικολάγιεφ νά ὁμολογήσει μιά ἀνύπαρκτη συνομωσία καί δίνει ἐντολή νά τουφεκιστοῦν 103 μοναρχικοί φυλακισμένοι πού δέν ἒχουν καμμία σχέση μέ τή δολοφονία.
 Κατασκευάζει μιά συνομωσία ἑνός φανταστικοῦ Ζηνοβιεφικο-τροτσκιστικοῦ κέντρου στό Λένινγκραντ καί στή Μόσχα. Καθορίζει ὁ ἲδιος τόν κατάλογο τῶν μελῶν του καί ὁρίζει τή σύνθεσή του σάν ἐπαγγελματίας πράκτορας. Ἐπιλέγει νά χτυπήσει τόν Ζηνόβιεφ καί τόν Κάμενεφ, ἀφοῦ ὁ Τρότσκι βρίσκεται πολύ μακριά.
  Ἐπαναλαμβάνει τήν ὑπόσχεση στόν Νικολάγιεφ καί τόν καταφέρνει νά καταγγείλει τούς φυλακισμένους ζηνοβιεφικούς καί νά αὐτοχαρακτηριστεῖ «ζηνoβιεφικός» ὁ ἲδιος.

 Ὀρίζει δίκη.
   Οἰ Ζηνοβιεφικοί πολιτικοί κρατούμενοι δέν μασᾶν τά λόγια τους μπροστά στόν Στάλιν – τόν καταγγέλουν δριμύτατα.
   Ὁ Στάλιν πείθει τούς ἀνακριτές ὃτι πράγματι ἑτοιμάζουν συνομωσία ἐναντίον του.
   Ὀ Ζηνόβιεφ θά συλληφθεῖ στίς 16 Δεκεμβρίου. Ἀλλά στό γράμμα του πρός τόν Στάλιν θἀ γράψει: «Δέν ἒκανα οὒτε ἓνα βῆμα, δέν ἒγραψα οὒτε μία γραμμή, δέν ἒκανα οὒτε μία σκέψη πού θά ἒπρεπε νά ἀποκρύψω ἀπό τό Κόμμα, ἀπό τήν Κεντρική Ἐπιτροπή, ἀπό ἐσᾶς προσωπικά. (…) Δέν εἶμαι ἒνοχος γιά τίποτα, γιά τίποτα, γιά τίποτα ἐνώπιον τοῦ Κόμματος, τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐνώπιον Ὑμῶν προσωπικά.»
  Ὀ Στάλιν δέν ἀπαντᾶ στό γράμμα διότι ἐκτιμᾶ ὃτι μέ περισσότερη πίεση ὀ Ζηνόβιεφ θά σπάσει καί θά ἀναγνωρίσει τήν ἀνύπαρκτη ἐνοχή του.
  Στήν πρώτη αύτή στημένη δίκη ὁ μηχανισμός δημιουργίας ἐνοχῆς δέν εἶναι ἐπεξεργασμένος.
Ἀπό τούς δεκατρεῖς ἂλλους ἀθώους μόνο ἓνας ἀναγνωρίζει, ἀσαφῶς, ὃτι εἶναι ἒνοχος.
Ὀ πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου, στόν ὁποῖο ὁ Στάλιν ἒχει δώσει τήν ἐντολή τῆς ἀπαγγελίας τῆς θανατικῆς ποινῆς, ἀντιδρᾶ καί ζητᾶ συμπληρωματική ἒρευνα. Ὁ Στάλιν τόν διώχνει ὀργισμένος: «Καμμία συμπληρωματική ἒρευνα! Τελειώνετε!»

  Οἱ δεκατέσερεις κατηγορούμενοι καταδικάζονται σέ θάνατο καί ἐκτελοῦνται.

Αὐτός εἶναι ὁ πρόλογος στήν παράσταση Ἡ Μεγάλη Τρομοκρατία, αὐτοῦ τοῦ Σκηνοθέτη-Τρομοκράτη.  

* * * * * 

Στό ἑπόμενο σχετικό ἂρθρο: Τό  θεατρικό κείμενο πόφαση τοῦ Μπέρτολτ Μπρέχτ καί τό μυθιστόρημα πόθεση Τουλάγιεφ τοῦ Βίκτωρος Σέρζ. Το Μηδέν καί τό πειρο τοῦ Ἂρθουρ Καῖσλερ καί τό νθρωπισμός καί Τρομοκρατία τοῦ Μωρίς-Μερλώ Ποντύ.]

ΚΡΕΜ ΜΠΟΡΝΤΟΥΡΑ

 

 

 

Advertisements